ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ

Ο αγαπητός συνομιλητής εδώ, είναι Χριστιανός και θεωρεί ότι οι περιγραφές που υπάρχουν στις σελίδες της ΟΟΔΕ για την ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα, είναι υπερβολικές. Οι επισημάνσεις του παρατίθονται με πλάγια γράμματα.

«Νομίζω ότι στην ιστοσελίδα της ΟΟΔΕ η αρχαία Ελλάδα κατηγορείται υπερβολικά για ομοφυλοφιλία. Η ομοφυλοφιλία ήταν φυσικά ανεπτυγμένη, όσο περίπου και σήμερα, θα μπορούσε να πει κανείς. Και σαφώς πρέπει να καταδείξουμε ότι μέσα στα εκατοντάδες χρόνια αρχαιοελληνικής ιστορίας από τον παγανισμό έως την ειδωλολατρία πασπαλισμένη με παγανιστικά έθιμα η ομοφυλοφιλία αναπτύχθηκε εξ αιτίας των κατά τόπους πορνοδιαστροφικών θρησκευτικών τελετών.

Θέλω να είμαστε δίκαιοι και να μην γινόμαστε ακραίοι. Η σεξουαλικότητα στην αρχαιότητα ήταν πολύ διαφορετική από την σημερινή και αδυνατούμε να την ερμηνεύσουμε μέσα από τα κείμενα γιατί δεν υπάρχουν (ευτυχώς!) οι προσλαμβάνουσες και τα ανάλογα βιώματα.

Και φυσικά οφείλουμε να αμυνθούμε κατά των νεοπαγανιστών και να δείξουμε ότι η πολυθεία, η ειδωλολατρεία και ο παγανισμός ήσαν μια φυλακή του πνεύματος και της ψυχής, βαριές αλυσίδες στις ψυχές των ανθρώπων. Να τονίσουμε

1. ότι δεν είναι επιβεβαιωμένο αν ήταν θεσμοθετημένη η ομοφυλοφυλία στην Αρχαιότητα

2. ότι δεν ήσαν τα ήθη ίδια σε όλες τις ελληνίδες πόλεις και τα βασίλεια

3. να υπογραμμίσουμε ότι η πολυθεΐα, η ειδωλολατρία και ο παγανισμός είχαν εξόχως αρνητική επίπτωση στα σεξουαλικά ήθη της εποχής και συνέβαλαν στην διαφθορά και την παρακμή (όταν ο Χριστιανισμός κατέφθασε στον Ελλαδικό χώρο, η παιδεραστία από βίτσιο της στρατιωτικής αριστοκρατίας είχε εξαπλωθεί σε όλα τα κλιμάκια της ειδωλολατρικής κοινωνίας!)

4. ότι ο μυστικισμός στην αρχαιότητα ήταν πασπαλισμένος με τελετές οργίων για τους μυημένους κτλ.

Δεν μπορούμε να βασιζόμαστε όμως και σε ορισμένα κυριολεκτικώς "κουτσομπολιά" που ανέφεραν ορισμένοι ιστοριοδίφες για να κάνουν τις "ιστορίες" τους ενδιαφέρουσες, ή στους δικανικούς λόγους, δηλαδή κάτι αντίστοιχο με τα σύγχρονα δικόγραφα, στα οποία οι δικηγόροι γράφουν ό,τι θέλουν προκειμένου να "θάψουν" τον αντίδικο!!! Πρέπει να γίνει ένα ξεσκαρτάρισμα των παρατιθέμενων σχολίων. Υπάρχουν και κείμενα που δεν συνάδουν με την εικόνα που συντίθεται από τα παραπάνω δύο άρθρα. Ο Αισχίνης αναφέρει με σαφήνεια το νομοθετικό (απαγορευτικό) πλαίσιο για την ομοφυλοφυλία.

Aισχίνου, Nόμος Aττικού Δικαίου - Kατά Tιμάρχου 12

"Oι διδάσκαλοι να μην ανοίγουν τα σχολεία πρίν ανατείλει ο ήλιος και να τα κλείνουν πριν από την δύση του. Nα μην επιτρέπεται σε όσους έχουν μεγαλύτερη ηλικία από τα παιδιά να εισέρχονται στα σχολεία, όταν υπάρχουν μέσα παιδιά, εκτός αν πρόκειται για τον υιό, τον αδελφό 'ή τον γαμπρό του διδασκάλου. Eάν κάποιος παραβεί αυτή την απαγόρευση και εισέλθει στο σχολείο, θα τιμωρείται με την ποινή του θανάτου. Eπίσης οι επί κεφαλής της παλαίστρας να μην επιτρέπουν, επ' ουδενί λόγο, σε κανέναν ενήλικο να κάθεται μαζί με τα παιδιά στις Eορτές του Eρμή. Eάν κάτι τέτοιο συμβεί ο επί κεφαλής της παλαίστρας είναι ένοχος παραβάσεως του νόμου περί διαφθοράς των ελευθέρων παίδων"».

Μα ο νόμος από μόνος του λέει πολλά... Γιατί άραγε να φτιαχτεί ένας τέτοιος νόμος, που μάλιστα προβλέπει ποινή θανάτου, αν κάποιοι δεν έρχονταν στα σχολεία για να διαφθείρουν τα παιδιά και δεν είχε παραγίνει η κατάσταση μ' αυτούς;

«Λέει και άλλα ο Αισχίνης:

Aισχίνου, Nόμος Σόλωνος - Kατά Tιμάρχου 16

"Eάν κάποιος ωθήσει σε ασέλγεια ελεύθερο παίδα, να καταγγέλεται ενώπιον των θεσμοθετών από εκείνον που έχει την κηδεμονίαν του παιδός, αφού προηγουμένως αναγράψει στην μήνυση την ποινή που θεωρεί άξια για τον δράστη. Aν δε ο μηνυθείς καταδικασθεί, να παραδωθεί στους ένδεκα και να θανατωθεί αυθημερόν"».

Από τον Σόλωνα παραθέτει και ο Δημοσθένης: Δημοσθένους, Nόμος Σόλωνος - Kατά Mηδείου § 47

"Όποιος παρακινεί σε ακολασία παιδί 'ή γυναίκα 'ή άνδρα ελεύθερο 'ή δούλο 'ή παρανομεί εις βάρος κάποιου απ' αυτούς, να καταγγέλλεται από οποιονδήποτε Aθηναίο έχει το επίτιμο δικαίωμα, στους θεσμοθέτες. Oι δε θεσμοθέτες μέσα σε τριάντα ημέρες από την καταγγελία να εισάγουν προς δίκη τον κατηγορούμενο ενώπιον της Hλιαίας εφόσον οι δημόσιες ασχολίες το επιτρέπουν. Σε αντίθετη περίπτωση να δικαστεί με την πρώτη ευκαιρία. Aφ' ότου δικαστεί από την Hλιαία και αν κριθεί ένοχος, καταδικάζεται σε φυλάκιση 'ή πρόστιμο. Eάν το αδίκημα όμως είναι σοβαρό τότε να παραδοθεί στους ένδεκα και να θανατωθεί αυθημερόν".

Και όμως ο Σόλων λέει σ' ένα ποίημά του ότι ευτυχισμένος και αξιομακάριστος είναι εκείνος που έχει τα εξής τέσσερα πράγματα: αγόρια που να τα χρησιμοποιεί ως κίναιδους, άλογα, κυνηγετικά σκυλιά, και φίλο στο εξωτερικό. Στο δεύτερο ποίημα κατονομάζει ποια ακριβώς σημεία του σώματος του αγοριού θέλει ν' απολαύσει (Σόλων, αποσπάσματα 21 και 23, Berg. Th. Hiller E. - Crusius O. Anthologia lyrica sive lyricorum Graecorum reterum praeter Pindarum reliquiae potiores , BT, από τον Πλούτ. Ερωτ. 5 (751bc)). Άρα παρά τους συγκεκριμένους νόμους δεν απέχει από την παιδοφιλία ο ίδιος...  

«Και άλλα από τον Αισχίνη: Κατά Τιμάρχου 13

"εάν τινά εκμισθώσει εταιρείν πατήρ ή αδελφός ή θείος ή επίτροπος ή όλως των κυρίων τις, κατ' αυτού μεν του παιδός ουκ εά γραφήν είναι, κατά δε του μισθώσαντος και του μισθωσαμένου, του μεν ότι εξεμίσθωσε, του δε ότι, φησίν εμισθώσατο"

"εάν κάποιος ή πατέρας είναι αυτός ή αδελφός ή θείος ή κηδεμόνας ή τέλος πάντων ένας που έχει κάποια εξουσία πάνω στο παιδί, παραχωρήσει για χρήματα ένα παιδί, στην περίπτωσι αυτή, εναντίον του παιδιού δεν ασκείται ποινική δίωξι, ασκείται όμως εναντίον εκείνου που πλήρωσε και εκείνου που το παραχώρησε"

16 . « Αν κάποιος Αθηναίος προσβάλη ελεύθερον παίδα, να διώκεται ενώπιον των θεσμοθετών από εκείνον, ο οποίος έχει εξουσίαν επί του παιδιού, αφού αναγράψη εις την μήνυσίν του την ποινήν, της οποίας θεωρεί τούτον άξιον. Αν δε ο μηνυσθείς καταδικασθή, να παραδοθή εις τους ένδεκα και να θανατωθή την ιδίαν ημέραν. Εάν δε του επιβληθή χρηματική ποινή, να την καταβάλη εντός ένδεκα ημερών μετά την δίκην, εάν δεν δύναατι να την καταβάλη αμέσως, μέχρις ότου δε την καταβάλη, να φυλακισθή. Εις την ιδίαν ποινήν να υπόκεινται και εκείνοι, οι οποίοι υποπίπτουν εις τας ιδίας παραβάσεις και όσον αφορά τους δούλους.»
21. « Ο Αθηναίος, ο οποίος έγινεν ερωμένος ανδρός αντί χρημάτων, να μη έχη το δικαίωμα να εκλεγή εις εκ των εννέα αρχόντων, ούτε να αναλάβη ιερατικόν αξίωμα, ούτε να παρουσιασθή ως συνήγορος εις δημοσίας δίκας ή να καταλάβη οιανδήποτε εξουσίαν, είτε εντός της πόλεως, είτε εκτός των ορίων αυτής, είτε αύτη ορίζεται δια κλήρου ή δι' εκλογής, ούτε να αποστέλλεται ως δημόσιος κήρυξ, ούτε και να εκφέρη γνώμην, ούτε να μετέχη εις δημοσίας θρησκευτικάς τελετάς, ούτε να φέρη δημοσία τον στέφανον ούτε να περιφέρεται εντός του τμήματος της αγοράς που έχει καθαρισθή δια ραντισμού. Εάν δε τις πράττη παρά τας διατάξεις ταύτας, αφού έχει καταδικασθή επί εταιρήσει, ούτος να τιμωρήται δια θανάτου»

Μια διάταξη στερούσε λοιπόν τα πολιτικά δικαιώματα σε όποιον Αθηναίο πολίτη εμπλεκόταν σε μια ομοφυλοφιλική επαφή με στόχο το κέρδος, είτε στο παρελθόν, όταν ήταν νεαρό αγόρι, είτε ως ενήλικας. Έχανε το δικαίωμα να παίρνει το λόγο στην εκκλησία του δήμου και να συμμετέχει σε άλλες σημαντικές περιοχές της δημόσιας ζωής {όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης στο Αθηναίων Πολιτεία (18.2), ο Δημοσθένης (19.2000, 257, 22.21, 31-3, ο Αισχίνης (1.3, 13-4, 18-9, 29), ο Αριστοφάνης στους Ιππείς (880 κ.εξ), ο Ισοκράτης στον Παναθηναϊκό (140-1), ο Ανδοκίδης (1.100-1)} Κατά δεύτερο λόγο, ο πατέρας, αδελφός, θείος ή κηδεμόνας ενός αγοριού, που το παραχωρούσε για σεξουαλικές υπηρεσίες επί πληρωμή, υπόκειτο σε δημόσια αγωγή, όπως και ο πελάτης (Αισχίνης 1.13-4) Τρίτον, μια γενική διάταξη απαγόρευε τη μαστροπεία ελευθέρων παιδιών ή γυναικών (Αισχίνης, Αριστοτέλης - Ηθικά Νικομάχεια 1131α 7).

Αισχίνου Κατά Τιμάρχου 72:

"Ου γαρ έγωγε υπολαμβάνω ούτως υμάς επιλήσμονας είναι, ώστε ασχημονείν ων ολίγω πρότερον ηκούσατε αναγιγνωσκομένων <των> νόμων, εν οις γέγραπται, εάν τις μισθώσηται τινα Αθηναίων επί ταύτην την πράξιν, ή εάν τις εαυτόν μισθώση ένοχον είναι τοις μεγίστοις και τοις ίσοις επιτιμίοις".

"Εγώ τουλάχιστον, δεν νομίζω πως ξεχνάτε τόσο εύκολα, ώστε να μη θυμάστε αυτά που ακούσατε προηγουμένως, όταν γινόταν η ανάγνωσι των νόμων. Θυμάστε ασφαλώς, ότι οι νόμοι αναφέρανε ότι, όποιος πληρώσει άλλον άνδρα γι΄ αυτή τη δουλειά, ή πληρωθή για να ικανοποιήση τέτοιες επιθυμίες, και στις δύο περιπτώσεις η τιμωρία είναι ίδια και μάλιστα από τις πιο βαριές".

Αισχίνου Κατά Τιμάρχου 136

"Εγώ δε ούτε έρωτα δίκαιον ψέγω, ούτε τους κάλλει διαφέροντας φημί πεπορνεύσθαι, ούτε αυτός εξαρνούμαι μη ου γεγονέναι <τ'> ερωτικός και έτικαι νυν είναι? Ορίζομαι δ' είναι το μεν εράν των καλών και σωφρόνων φιλανθρώπου πάθος και ευγνώμονος ψυχής, το δε ασελγαίνειν αργυρίου τινά μισθούμενον υβριστού και απαιδεύτου ανδρός έργον είναι ηγούμαι. Και το μεν αδιαφθόρως εράσθαι φημί καλόν είναι, το δ' επαρθέντα μισθώ πεπορνεύσθαι αισχρόν. Οι γαρ πατέρες ημών, οθ' υπέρ των επιτηδευμάτων και των εκ φύσεως αναγκαίων ενομοθέτουν, α τοις ελευθέροις ηγούντο είναι πρακτέα, ταύτα τοις δούλοις απείπον μη ποιείν?.''δούλον ελευθέρου παιδός μητ' εράν μητ' επακολουθείν, ή τύπτεσθαι τη δημοσία μάστιγι πεντήκοντα πληγάς'' αλλά ου τον ελεύθερον εκώλυσεν εράν <και ομιλείν> και ακολουθείν, ουδέ βλάβην τω παιδί, αλλά μαρτυρίαν σωφροσύνης ηγήσατο συμβαίνειν?το δ' επακολουθείν και εφοράν φρουράν και φυλακήν σωφροσύνης ηγήσατο είναι μεγίστην".»

"Αλλά εγώ, κύριοι δικασταί, δεν κατηγορώ τον όμορφο έρωτα . Ούτε λέω ότι είναι πόρνος όποιος είναι όμορφος. Ούτε αρνούμαι, ότι έχω αγαπήσει, και αγαπώ τα παιδιά . Και σας διευκρινίζω, ότι το να ερωτεύεται κανείς τα παιδιά τα όμορφα και με ανατροφή , αυτό είναι μια αδυναμία που χαρακτηρίζει ανθρώπους ανωτέρους . Αλλά το να ασελγή κάποιος πληρώνοντας , αυτό νομίζω είναι χαρακτηριστικό κακού και αμορφώτου ανθρώπου. Υποστηρίζω ακόμη ότι το να αγαπηθή ένας νέος με σκοπούς ανιδιοτελείς (αδιαφθόρως), είναι κάτι το ηθικό και όμορφο. Οι πρόγονοί μας κύροι δικασταί, όταν θεσπίζανε νόμους για τις ασχολίες μας και τις ανάγκες της ανθρωπίνης φύσεως, όσα, κατά την γνώμη τους, αρμόζουν σε ελευθέρους ανθρώπους, αυτά τα απαγόρευαν στους δούλους. Ο νόμος λέει ο δούλος απαγορεύεται να γίνεται εραστής ελευθέρου παιδιού, ή να το παίρνη από κοντά γι' αυτό τον σκοπό. Ο παραβάτης δε να μαστιγώνεται δημόσια με πενήντα κτυπήματα. Τον ελεύθερο άνθρωπο όμως, κύριοι δικασταί, δεν τον εμπόδισε να γίνεται εραστής του παιδιού, ούτε τον εμπόδισε να το παρακολουθή. Και δεν νόμισε πως αυτό είναι ζημιά για το παιδί, παρά απόδειξη καλής ανατροφής. Πάντως το να συνοδεύει κανείς παιδιά και να εποπτεύη τις πράξεις τους, αυτό ο νομοθέτης το θεώρησε σαν πολύ σπουδαίο τρόπο περιφρουρήσεως της καλής ανατροφής του παιδιού"».

Αυτά που παραθέτεις εδώ αναφέρονται σ' αυτόν που έγινε ερωμένος κάποιου ΑΝΤΙ ΧΡΗΜΑΤΩΝ. Όχι σε αυτόν που έγινε ερωμένος κάποιου ΧΩΡΙΣ χρήματα. Σκέψου το αυτό με όρους της σημερινής εποχής: Κάποτε η κοπέλα που είχε σεξουαλική επαφή πριν παντρευτεί και δεν βρισκόταν στο γάμο της παρθένα, χαρακτηριζόταν από τον κοινωνικό περίγυρο «πόρνη». Σήμερα, θεωρείται μια φυσιολογική κοπέλα, ακόμα κι αν συνάψει σχέσεις με παραπάνω από έναν άντρες τους οποίους δεν έχει σκοπό να παντρευτεί, και παράξενο θεωρείται το να πάει στο γάμο όντας παρθένα. Όμως αν πηγαίνει έστω και με έναν για να βγάλει χρήματα, τότε αποκαλείται πόρνη και στη σημερινή εποχή. Κάπως έτσι γινόταν τότε με τους νέους.

Επίσης το 136 του Αισχίνη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ όπως το παραθέτεις εσύ. Λείπει ολόκληρη φράση από το ίδιο το 136, αλλά και ολόκληρο το 137, και αυθαίρετα αυτός που το πετσόκοψε περνάει στο 138 το οποίο παραθέτει λες και τα προηγούμενα δεν υπάρχουν! Για την ακρίβεια το αρχαίο κείμενο λέει τα εξής, χωρίς περικοπές:

[136] εγώ δέ ούτε έρωτα δίκαιον ψέγω, ούτε τούς κάλλει διαφέροντάς φημι πεπορνεύσθαι, ουτ' αυτός εξαρνούμαι μή ου γεγονέναι τ ερωτικός, καί έτι και νύν είναι, τάς τε εκ του πράγματος γιγνομένας πρός ετέρους φιλονικίας καί μάχας ουκ αρνούμαι μή ουχί συμβεβηκέναι μοι. περί δέ τών ποιημάτων ων φασιν ούτοί με πεποιηκέναι, τά μέν ομολογώ, τά δέ εξαρνούμαι μή τούτον έχειν τόν τρόπον όν ούτοι διαφθείροντες παρέξονται.

136 (...) Ούτε αρνούμαι πως εγώ [=ο Αισχίνης ] ο ίδιος και εις το παρελθόν και τώρα ακόμη αγαπώ τα παιδιά και αναγνωρίζω ότι γι' αυτήν την δουλειά εμάλωσα και ξυλοκοπήθηκα με άλλους. Όσον δια τα ποιήματα [σημ.: 135: «..ερωτικά ποιήματα που έχω γράψει χάριν κάποιων νέων..»] που λέγουν ότι συνέθεσα, άλλα μεν τα αναγνωρίζω (και άλλα όχι κτλ κτλ). ΄Ώστε και ερωτικά ποιήματα... Ακόμα οι τσακωμοί και το ξύλο για χάρη "παιδιών" παραπέμπουν σαφώς σε ανταγωνιστικές ερωτικές σχέσεις και όχι σε "παιδαγωγικές".

Να και το πετσοκομμένο 137:

[137] ορίζομαι δ' είναι τό μέν εράν τών καλών καί σωφρόνων φιλανθρώπου πάθος καί ευγνώμονος ψυχής, τό δέ ασελγαίνειν αργυρίου τινά μισθούμενον υβριστού καί απαιδεύτου ανδρός έργον? καί τό μέν αδιαφθόρως εράσθαί φημι καλόν είναι, τό δ' επαρθέντα μισθώ πεπορνεύσθαι αισχρόν. όσον δ' εκάτερον τούτων απ' αλλήλων διέστηκε καί ως πολύ διαφέρει, εν τοίς εφεξής υμάς πειράσομαι λόγοις διδάσκειν.

137 Ισχυρίζομαι ότι το (...) να γίνεται ένας νέος ερωμένος κάποιου ανδρός χωρίς χρήματα, επειδή τον αγαπά, είναι πολύ καλόν , αισχρόν δε είναι το να πορνεύεται αντί χρημάτων. Γιατί αυτά τα δύο έχουν μεταξύ τους μεγάλη διαφορά κτλ. κτλ.

Στον ίδιο λόγο υπάρχει και το 156:

[156] πρώτον δέ λέξω τά τών ελευθερίως καί καλώς βεβιωκότων ονόματα. γιγνώσκετε, ω άνδρες Αθηναίοι, Κρίτωνα τόν Αστυόχου καί Περικλείδην τόν Περιθοίδην καί Πολεμαγένην καί Πανταλέοντα τόν Κλεαγόρου καί Τιμησίθεον τoν δρομέα, καλλίστους ου μόνον των πολιτών, αλλά καί τών Ελλήνων γεγενημένους, καί πλείστων καί σωφρονεστάτων τυχόντας εραστών? αλλ' όμως ουδείς πώποτε αυτούς έψεξε.

156 Πρώτα θα πω τα ονόματα αυτών που έζησαν ελεύθερα και καλά. Γνωρίζετε, ω Αθηναίοι, τον Κρίτωνα υιόν του Αστυόχου και τον Περικλείδην του Περιθοίδη και τον Πολεμογένην και τον Πανταλέοντα και τον δρομέα Τιμησίθεον (...) οι οποίοι είχαν ερωτικόν σύνδεσμον με πολλούς και πολύ φρόνιμους άνδρας. Όμως κανείς ποτέ δεν τους κατηγόρησε γι' αυτό ».

Και άλλα πολλά λέει ο Αισχίνης. Προτείνω όποιος θέλει να δει τι πραγματικά είπε, να ανατρέξει στο αρχαίο κείμενο εδώ http://www.mikrosapoplous.gr/texts1.htm  για να δει πώς ακριβώς τα λέει ο ίδιος ο Αισχίνης χωρίς περικοπές και παρερμηνείες που συνηθίζει π.χ. ο Άδωνις Γεωργιάδης. Τέλος το ότι υπήρχαν απαγορευτικοί νόμοι για κάποια πράγματα, δεν σημαίνει ότι οι νόμοι αυτοί εφαρμόζονταν πιστά. Μια ματιά στη σημερινή εποχή θα μας πείσει... Ας μην ξεχνάμε ότι για να φτάσει ένα περιστατικό να αντιμετωπιστεί από τον νόμο, θα πρέπει κάποιος να το καταγγείλει. Υπάρχουν όμως χίλιοι-δυο λόγοι για να μην το κάνει (π.χ. οικονομικοί).

«Δες και το Δημοσθένους, Kατά Aνδροτίωνος § 21

"Δεν επιτρέπεται στους ομοφυλοφίλους ούτε να ομιλούν, ούτε να γράφουν".»

Πριν λίγο έγραψες ότι «δεν μπορούμε να βασιζόμαστε ... στους δικανικούς λόγους, δηλαδή κάτι αντίστοιχο με τα σύγχρονα δικόγραφα, στα οποία οι δικηγόροι γράφουν ό,τι θέλουν προκειμένου να "θάψουν" τον αντίδικο!!!» Αν λοιπόν θέλεις να χρησιμοποιήσεις το «κατά Ανδροτίωνος» του Δημοσθένη, πρέπει να δεχτείς και το «κατά Τιμάρχου», 126 και 131 και «Περί παραπρεσβείας», 99 του Αισχίνη. Σύμφωνα με αυτά στον Δημοσθένη άρεσε να φοράει γυναικεία ρούχα, και τον αποκαλούσαν με το παρατσούκλι «βάταλος». Έτσι αποκαλούσαν οι Αθηναίοι τότε τους θηλυπρεπείς. Όμως ο Δημοσθένης και ομιλούσε, και έγραφε, και μάλιστα με το παραπάνω.

«Ο Πλάτων στους « Νόμους », καταδικάζοντας απερίφραστα ως αφύσικο τον σαρκικό έρωτα μεταξύ αρρένων, αναφέρει έναν παλαιό νόμο που απαγόρευε τον σωματικό έρωτα μεταξύ αρρένων, τον οποίο νόμο, πρώτος παραβίασε ο Λάιος με αποτέλεσμα τα γνωστά δεινά του οίκου του. Ο μύθος λοιπόν του Οιδίποδα και η κατάρα που το συνοδεύει, δεν ξεκίνησε ούτε από τον φόνο του Λάιου από τον υιό του αλλά και ούτε από τον ανίερο γάμο του Οιδίποδα με την Ιοκάστη. Αλλά η κατάρα έχει την ρίζα της στην αισχρή πράξη του Λάιου».

Ο Πλάτων μπορεί να θεωρεί αφύσικο τον έρωτα μεταξύ αρρένων, δεν είναι όμως η άποψή του αντιπροσωπευτική για το πώς τον θεωρούσε η πλειοψηφία των συγχρόνων του. Ο νόμος αυτός αναφέρεται στην παλιότερη εποχή πριν γενικευθεί η ομοφυλοφιλία στην περιοχή της Θήβας, και ο μύθος του Οιδίποδα αντικατοπτρίζει ακριβώς το σοκ που ένιωσαν οι κάτοικοι που δεν ήταν συνηθισμένοι στην ομοφυλοφιλία, την οποία έφερε αυτός ο ξένος (Λάιος). Ο μύθος λειτουργεί παιδαγωγικά για να μην γενικευθεί η ομοφυλοφιλία, από το φόβο κάποιας παρόμοιας κατάρας που θα πλακώσει τις οικογένειες αυτών που την εξασκούν. Όμως, προσοχή: στην περίπτωση του Λαίου δεν έχουμε απλή ομοφυλοφιλική επαφή ή έστω ξελόγιασμα, όπως π.χ. ο Πάρις είχε ξελογιάσει την Ελένη. Έχουμε απαγωγή και βιασμό .

«Δες και αυτά: Πλάτωνος Νόμοι 636c

"Εννοητέον ότι τη θηλεία και τη των αρρένων φύσει εις κοινωνίαν ιούση της γεννήσεως ή περί ταύτα ηδονή κατά φύσιν αποδεδόσθαι δοκεί, αρρένων δε προς άρρενας ή θηλέων προς θηλείας παρά φύσιν."

"Είναι λοιπόν κατανοητό ότι η φύσις ωθεί τα θηλυκά να είναι σε επαφή με τα αρσενικά από την γέννησί τους, και η ηδονή σε αυτά είναι φανερό ότι έχει δοθή σύμφωνα με την φύσιν, ενώ (η επαφή ενν.) των αρσενικών με τα αρσενικά και θηλυκών με τα θηλυκά ενάντια στην φύσιν (παρά φύσιν). "

Πλάτωνος Νόμοι 840de

"...ως ου χείρους ημίν είναι τους πολίτας ορνίθων και άλλων θηρίων πολλών, οι κατά μεγάλας αγέλας γεννηθέντες, μέχρι μεν παιδογονίας η ίθεοι και ακήρατοι γάμων τε αγνοί ζώσιν, όταν δ' εις τούτο ηλικίας έλθωσι, συνδυασθέντες άρρην θηλεία κατά χάριν και θήλεια άρρενι, τον λοιπόν χρόνον οσίων και δικαίως ζώσιν, εμμένοντες βεβαίως ταίς πρώταις της φιλίας ομολογίαις δειν δη θηρίων γε αυτούς αμείνους είναι."

"Οι πολίτες μας δεν πρέπει να είναι κατώτεροι από τα πουλιά και πολλά άλλα είδη ζώων, που γεννιούνται σε αγέλες και ζουν αζευγάρωτα, ως την ηλικία της τεκνοποιίας, αγνά και αμόλυντα από τον γάμο, αλλά, όταν φτάσουν σ' εκείνη την ηλικία, ζευγαρώνουν αρσενικό με θηλυκό και θηλυκό με αρσενικό σύμφωνα με τις διαθέσεις τους και για το υπόλοιπο της ζωής τους ζουν με ευλάβεια και είναι νομοταγή, μένοντας πιστά στις συμφωνίες που ήταν η αρχή της σχέσεώς τους. Πρέπει λοιπόν αυτοί (δηλ οι πολίτες) να είναι ακόμη καλύτεροι από τα θηρία".

Πλάτωνος Νόμοι 841d

"Ή μηδένα τολμάν μηδενός άπτεσθαι των γενναίων άμα και ελευθέρων πλην γαμέτης εαυτού γυναικός, άθυτα δε παλλακών σπέρματα και νόθα μη σπείρειν, μηδέ άγονα αρρένων παρά φύσιν ή το μέν των αρρένων πάμπαν αφελοίμθ'άν.."

"Ή κανένας να μην τολμά να έρχεται σε επαφή με τους γενναίους και ελευθέρους εκτός από την ίδια τους την γυναίκα, ούτε να επιτρέπεται να σπείρουν νόθα σπέρματα στις παλλακίδες, είτε σε άνδρες άγονα παρά φύσιν ή μάλλον καλύτερα την μεταξύ ανδρών επαφή να την απαγορεύσουμε εντελώς"».

Ο Πλάτωνας δεν μας λέει πώς ΕΙΝΑΙ η κατάσταση με τους άντρες και τις γυναίκες αλλά πώς αυτός θα ΗΘΕΛΕ και πώς κρίνει ότι ΠΡΕΠΕΙ να είναι στην "Ιδανική Πολιτεία" του. Κάποιοι μαθητές του ασπάζονταν αυτές τις απόψεις, ενώ άλλοι ασπάζονταν άλλα που δίδασκαν άλλες φιλοσοφικές σχολές και σοφιστές, κι άλλοι έκαναν απλώς ό,τι τους άρεσε ασχέτως με το αν τα υποστήριζε αυτά κάποιος φιλόσοφος. Οι νόμοι του Πλάτωνα δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ: «Στην αυλή του Διονυσίου Α΄ των Συρακουσών, όπου σύχναζαν και άλλοι σωκρατικοί φιλόσοφοι, όπως ο Αρίστιππος και ο Αισχίνης, (ο Πλάτωνας) συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Δίωνα, το γυναικάδελφο του Διονυσίου, φιλία που διατηρήθηκε μέχρι το βίαιο θάνατο του Δίωνα. Σχετικά με την παρατεταμένη παραμονή του στις Συρακούσες, είναι πολύ πιθανό πως ο Πλάτωνας επιδίωξε να αποκτήσει επιρροή πάνω στο Διονύσιο, τρέφοντας την ελπίδα πως μέσω αυτού θα μπορούσε να υλοποιήσει τις περί πολιτείας απόψεις του. Η προσπάθεια αυτή όμως απέτυχε και οι σχέσεις των δύο ανδρών, του φιλοσόφου και του πολιτικού ηγέτη, ψυχράθηκαν. Μετά την αποτυχία του αυτή ο Πλάτωνας θέλησε να επιστρέψει στην Αθήνα αλλά ο Διονύσιος αρνήθηκε αρχικά να του δώσει άδεια αναχώρησης, στη συνέχεια όμως τον παρέδωσε σε κάποιο σπαρτιατικό εμπορικό πλοίο, για να τον μεταφέρει στην Ελλάδα» όπου άρχισε να διδάσκει στην Ακαδημία. «Διέκοψε τη διδασκαλία του το 368 π.Χ., για να πραγματοποιήσει ένα δεύτερο ταξίδι στη Σικελία. Το ζωηρό ενδιαφέρον του για την πολιτική και η έντονη επιθυμία του να παίξει ενεργό ρόλο στα δημόσια πράγματα, τον οδήγησαν για άλλη μια φορά στις Συρακούσες, όπου στο μεταξύ είχε πεθάνει ο Διονύσιος Α΄ (367 π.Χ.) και νέος τύραννος είχε ανακηρυχθεί ο γιος του Διονύσιος ο Β΄. Με το ταξίδι του αυτό ο εξηντάχρονος πια Πλάτωνας επιδίωκε, χάρη στη φιλία του με τον Δίωνα, (που έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο στη νέα αυλή), να πείσει το νεαρό Διονύσιο Β΄ να ακολουθήσει τις συμβουλές του και να υλοποιήσει στις Συρακούσες το ιδανικό κράτος, που τόσο λεπτομερειακά σκιαγράφησε στο σύγγραμμά του Πολιτεία . Για άλλη μια φορά τα σχέδιά του απέτυχαν. Ο νεαρός Διονύσιος διαφώνησε με το Δίωνα, τον οποίο εξόρισε, ενώ ο Πλάτωνας με μεγάλη δυσκολία κατάφερε να γυρίσει στην Αθήνα. Έξι (6) χρόνια αργότερα ταξίδεψε για άλλη μια φορά στις Συρακούσες, σε μια προσπάθεια να συμβιβάσει το Διονύσιο Β΄ και το Δίωνα. Και η νέα αυτή προσπάθεια απέτυχε και ο Πλάτωνας επέστρεψε στην Αθήνα (360 π.Χ.), όπου συνέχισε το διδακτικό και συγγραφικό του έργο στην «Ακαδημία» (Πηγή: «Σχόλια για τον Πλάτωνα: Πρωταγόρας» του φιλολόγου Αλέξανδρου Γ. Αλεξανδρίδη).

«Δες και Aιλιανού, Ποικίλη Iστορία III 12:

"O Σπαρτιατικός έρωτας δεν είχε καμία σχέση με αισχρότητες. Eάν ποτέ κάποιος έφηβος τολμούσε να ανεχθεί ασέλγεια εις βάρος του ή εάν κάποιος άλλος έφηβος επιχειρούσε να ασελγήσει εις βάρος κάποιου άλλου, δεν συνέφερε κανέναν απ' τους δύο να καταντροπιάσουν την Σπάρτη, αφού σε τέτοια περίπτωση ή εξοριζόντουσαν εφ' όρου ζωής από την Σπάρτη ή έχαναν την ζωή τους".

Επίσης, Ξενοφώντος, Λακεδαιμονίων Πολιτεία II 13

"Eάν κάποιος επιθυμούσε το σώμα μικρού παιδιού, αυτό εθεωρείτο τόσο αισχρό όσο και το να επιθυμεί κάποιος αδελφός το σώμα του αδελφού του 'ή κάποιος γονέας το σώμα του παιδιού του".

Επίσης, Πλουτάρχου Βίοι Παράλληλοι, Λυκούργος ΧVII

" Λακεδαιμόνιοι δε οι νομίζοντες, εάν και ορεχθή τις σώματος, μηδενός αν έτι καλού καγαθού τούτον τύχειν, ούτω τελέως τους ερωμένους αγαθούς απεργάζονται ως και μετά ξένων καν μη εν τη αυτή [πόλει] ταχθώσι τω εραστή, ομοίως αιδούνται τους παρόντας απολείπειν. Θεάν γάρ ου την Αναίδειαν αλλά την Αιδώ νομίζουσι».

"Οι Λακεδαιμόνιοι, αντιθέτως, που πιστεύουν ότι το μόνο αν επιθυμήση κανείς το σώμα νέου, αυτός δεν είναι δυνατόν πια να επιτύχη τίποτε το ωραίο και το αγαθό, καθιστούν τους ερωμένους τόσον τελείους αγαθούς, ώστε και αν ακόμη ταχθούν στην μάχη μεταξύ ξένων και όχι στην ίδια πόλι με τον εραστή, εξ ίσου από αιδώ δεν εγκαταλείπουν τους συμπολεμιστές των. Γιατί πιστεύουν ως θεά όχι την Αναίδεια, αλλά την Αιδώ".

"Εκοινώνουν δε οι ερασταί τοις παισί της δόξης επ' αμφότερα και λέγεταί ποτε παιδός εν των μάχεσθαι φωνήν αγεννή προεμένου ζημιωθήναι τον εραστήν υπό των αρχόντων. Ούτω δε του εράν εγκεκριμένου παρ' αυτοίς, ώστε και των παρθένων εράν τας καλάς και αγαθάς γυναίκας, το αντεράν ούκ ην, αλλά μάλλον αρχήν εποιούντο φιλίας προς αλλήλους οι των αυτώ ερασθέντες, και διετέλουν κοινή σπουδάζοντες, όπως άριστον απεργάσαιντο τον ερώμενον".

"Οι ερασταί δε των παίδων μετείχον της φήμης αυτών και εις τάς δύο περιπτώσεις (δηλαδή = της φήμης και επί καλώ και επί κακώ). Και διηγούνται σχετικώς ότι, όταν κάποτε εις παίς εξεφώνησε κατά την διάρκειαν της μάχης μίαν απρεπή κραυγήν, οι άρχοντες ετιμώρησαν δια τούτο τον εραστήν του παιδός. Ενώ δε ο έρως επεδοκιμάζετο κατ' αυτόν τον τρόπον υπό των Σπαρτιατών, ώστε και αι αγαθαί και ευγενείς γυναίκες να τρέφουν έρωτα προς τας παρθένους, δεν υπήρχεν όμως αντιζηλία εις τας ερωτικάς των σχέσεις, αλλά μάλλον εύρισκον αφορμήν να συνάψουν μεταξύ των στενήν φιλίαν εκείνοι , οι οποίοι είχον αγαπήσει τους ιδίους παίδας, και κατέβαλλον από κοινού, συνεχείς φροντίδας, δια να εξεύρουν τον καλύτερον τρόπον, με τον οποίον θα ήτο δυνατόν να γίνη άριστος ο υπ' αυτών αγαπώμενος νέος"».

Ας δεχτούμε ότι τα πράγματα στην αρχαία Σπάρτη ήταν πιο σκληρά κι επικίνδυνα για όσους άντρες ήθελαν να επιδοθούν σε ομοφυλοφιλικές πράξεις, αφού αν φανερώνονταν θα εξορίζονταν ή θα έχαναν τη ζωή τους. Δεν σημαίνει βέβαια αυτό ότι τέτοιες πράξεις δεν γίνονταν - εξάλλου κάποιοι είχαν καταδικαστεί για τέτοιες πράξεις... - αλλά μάλλον ότι όποιοι ήθελαν να τις κάνουν τηρούσαν απόλυτη μυστικότητα και δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους να παρουσιάζει εξωτερική θηλυπρέπεια. Ας μη νομίσει κανείς ότι η ομοφυλοφιλία, ακόμα και η καθαρά παθητική,συμβαδίζει οπωσδήποτε με θηλυπρέπεια. Θα αναφέρω το παράδειγμα του αγγλικού στρατού που από την εποχή του Κρόμβελ είναι από τους καλύτερους και πλέον αήττητους, κι έχει στις τάξεις του πολλούς σκληραγωγημένους ομοφυλόφιλους, αξιωματικούς κ.α. Ομοφυλοφιλία υπήρχε και στους γενίτσαρους, κι όμως ήταν φοβεροί πολεμιστές.

Όσο για τις Σπαρτιάτισσες, δεν θα μου φαινόταν καθόλου παράξενο να «τρέφουν έρωτα προς τας παρθένους» αφού οι άντρες τους ήταν για χρόνια ολόκληρα μακριά, και τις επισκέπτονταν μόνο κρυφά και κλεφτά τη νύχτα, και αφού και οι ίδιες όταν ήταν ανύπαντρες είχαν δεχτεί τον έρωτα άλλων μεγαλύτερων γυναικών! Με τη γυναικεία ομοφυλοφιλία οι νομοθέτες ήταν γενικά λιγότερο αυστηροί, γιατί με αυτήν η γυναίκα δεν αλλάζει κατά τη φύση της, και δεν χάνει την ικανότητά της να κάνει παιδιά (πράγμα που ενδιέφερε τις στρατιωτικές κοινωνίες σαν την σπαρτιατική, αφού η γυναίκα εκεί είναι μια παιδοποιητική μηχανή).

«Δες και το Ξενοφώντος Απομνημονεύματα Α,ΙΙ30:

"Κριτίαν μεν τοίνυν αισθανόμενος ερώντα Ευθυδήμου και πειρώντα χρήσθαι, καθάπερ οι προς τ' αφροδίσια των σωμάτων απολαύοντες, απέτρεπε φάσκων ανελεύθερόν τε είναι και ου πρέπον ανδρί καλώ καυγαθώ τον ερώμενον, ω βούλεται πολλού άξιος φαίνεσθαι, προσαιτείν ώσπερ τους πτωχούς ικετεύοντα και δόμενον προσδούναι, και τύτα μηδενός αγαθού του δε Κριτίου τοις τοιούτοις ουχ υπακούοντος ουδέ αποτρεπομένου, λέγεται τον Σωκράτην άλλων τε πολλών παρόντων και του Ευθυδήμου ειπείν ότι υιικόν αυτώ δοκοίη πάσχειν ο Κριτίας, επιθυμών Ευθυδήμω προσκνήσθαι ώστπερ τα ύιια τοις λίθοις, εξ ων δη και εμίσει τον Σωκράτην ο Κριτίας".

"Αντιθέτως όμως, όταν αντιλήφθηκε πως ο Κριτίας ήταν ερωτευμένος με τον Ευθύδημο και επροσπαθούσε να τον χρησιμοποιήση καθώς εκείνοι που απολαμβάνουν τα σώματα αφροδιασικά, τον απέτρεπεν ο Σωκράτης λέγοντας ότι και ανάξιο για ελεύθερον άνθρωπο είναι και ανάρμοστο για έναν άνδρα μορφωμένον ενάρετα, εκείνον που αγαπά, χάριν του οποίου θέλει να φαίνεται πως αξίζει πολύ, να τον ζητιανεύη, ικετεύοντας και παρακαλώντας να του στέρξη σε κάτι, που μάλιστα κάθε άλλο παρά αγαθό είναι. Επειδή δε ο Κριτίας δεν άκουσε αυτά τα λόγια και δεν απομακρυνόταν από τον σκοπό του, λέγεται ότι ο Σωκράτης, παρουσία και πολλών άλλων και του Ευθύδημου, είπεν ότι του φαίνεται πως ο Κριτίας υποφέρει από κάτι που παθαίνουν οι χοίροι, αφού επιθυμεί να τρίβεται επάνω στον Ευθύδημο, όπως ακριβώς τρίβονται τα χοιρίδια στις πέτρες. Εξ αιτίας αυτών ακριβώς ο Κριτίας εμισούσε τον Σωκράτη"».

Αυτό που βλέπω σ' αυτό το απόσπασμα είναι ότι αναφέρονται κάποιοι που «απολαμβάνουν τα σώματα αφροδισιακά» κι ότι ο Σωκράτης αποδοκιμάζει την ερωτική έλξη που νιώθει ο Ευθύδημος για τον Κριτία. Η κοινή συμπεριφορά των Αθηναίων όμως ήταν να «απολαμβάνουν τα σώματα αφροδισιακά» όπως ο Ευθύδημος, κι όχι να τα αποδοκιμάζουν τέτοιες συμπεριφορές όπως ο Σωκράτης.

«Ειδικώτερα δε για τον Ιερό Λόχο των Θηβαίων φαίνεται ότι στην αρχαιότητα κάποιοι θιασώτες της ομοφυλοφιλίας είχαν προσπαθήσει να συσχετίσουν αυτά τα ζευγάρια των εραστών και ερωμένων με ζευγάρια που είχαν σαρκικές σχέσεις, γι' αυτό ο Πλούταρχος, ο οποίος βέβαια γράφει τον 2ο μ.Χ. αιώνα, άρα έχει περάσει ολόκληρη την Ρωμαϊκή εποχή της πλήρους διαστροφής και διαφθοράς των ηθών, βάζει μετά την μάχη της Χαιρωνείας στο στόμα του νικητού της μάχης, Φιλίππου τα εξής συνταρακτικά λόγια:

Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι

"ας έχουν κακό τέλος εκείνοι που τόλμησαν να υπονοήσουν ότι κάτι αισχρό συνέβαινε μεταξύ αυτών των (πολεμικών) ζευγαριών"».

Δεν διαφωνώ, ότι ο Πλούταρχος είναι ασφαλώς συνηθισμένος σε εκθηλυμένους τύπους και καταστάσεις σαν αυτές που περιγράφει το «Σατυρικόν» του Πετρωνίου. Σχετικά με τον Ιερό Λόχο, δεν μπορεί να είναι απόδειξη για το ποιόν των Ιερολοχιτών η προσωπική γνώμη του Φιλίππου, ότι δεν μπορούν να είναι ομοφυλόφιλοι κάποιοι τόσο γενναίοι πολεμιστές. Στη Μακεδονία, που η ομοφυλοφιλία ΔΕΝ ήταν διαδεδομένη, θεωρούσαν ότι ο ομοφυλόφιλος πρέπει απαραίτητα να είναι "γύννις" δηλ. γυναικωτός, άρα μάλλον φοβιτσιάρης και ανίκανος πολεμιστής. Όμως αυτό δεν είναι απαραίτητο. Θα επανέλθω στο παράδειγμα του αγγλικού στρατού που από την εποχή του Κρόμβελ είναι από τους καλύτερους και πλέον αήττητους, κι έχει στις τάξεις του πολλούς σκληραγωγημένους ομοφυλόφιλους, αξιωματικούς κ.α. Ομοφυλοφιλία υπήρχε και στους γενίτσαρους, κι όμως ήταν φοβεροί πολεμιστές.

«Δες το Ξενοφώντος Συμπόσιον VIII, 28-32

"επιθυμώ δε σοι, έφη, ω Καλλία, και μυθολογήσαι ως ου μόνον άνθρωποι αλλά και θεοί και ήρωες την της ψυχής φιλίαν περί πλείονος ή την του σώματος χρήσιν ποιούνται. Ζεύς τε γάρ όσων μεν θνητών ουσών μορφής ηράσθη, συγγενόμενος εία αυτάς θνητάς είναι όσων δε ψυχαίς αγαθαίς αγασθείη, αθανάτους τούτους εποίει ων Ηρακλής μεν και Διόσκουροί είσι, λέγονται δε και άλλοι και εγω δε φημι και Γανυμήδην ου σώματος αλλά ψυχής ένεκα υπό Διός εις ΅Ολυμπον ανενεχθήναι, μαρτυρεί δε και τούνομα αυτού έστι μεν γάρ δήπου και Ομήρω γάνυται δε τ'ακούων, τούτο δε φράζει ότι ήδεται δε τ'ακούων έστι δε και αλλοθί που πυκινά φρεσί μήδεα ειδώς τούτο δ' αυ λέγει σοφά φρεσί βουλεύματα ειδώς, εξ ούν συναμφοτέρων τούτων ουχ ηδυσώματος ονομασθείς ο Γανυμήδης αλλ' ηδυγνώμων εν θεοίς τετίμηται αλλά μην, ω Νικήρατε, και Αχιλλεύς Ομήρω πεποίηται ουχ ως παιδικοίς Πατρόκλω αλλ' ως εταίρω αποθανόντι εκπρεπέστατα τιμωρήσαι και Ορέστης δε και Πυλάδης και Θησεύς και Πειρίθους και άλλοι δε πολλοί των ημιθέων οι άριστοι υμνούνται ου διά το συγκαθεύδειν αλλά δια το άγασθαι αλλήλους τα μέγιστα και κάλλιστα κοινή διαπεπράχθαι, τι δε, τα νυν καλά έργα ου παντ' αν εύροι τις ένεκα επαίνου υπο των και πονείν και κινδυνεύειν εθελόντων πραττόμενα μάλλον ή υπό των εθιζομένων ηδονήν αντ' ευκλείας αιρείσθαι;"

"28. Επιθυμώ τέλος, Καλλία, εξηκολούθησεν ο Σωκράτης, να σου αποδείξω και με την μυθολογία ότι όχι μόνο οι άνθρωποι αλλά και οι θεοί και οι ήρωες προτιμούν περισσότερο την φιλία της ψυχής παρά την χρησιμοποίησι του σώματος. 29. Ο Ζεύς, ως γνωστόν, όσες γυναίκες θνητές ερωτεύθηκε για τη σωματική τους ομορφιά, αφού συναντιόταν μαζί τους, τις άφηνε να μένουν θνητές όσους όμως αγάπησε για την ομορφιά της ψυχής τους, αυτούς τους καθιστούσε αθάνατους. Ανάμεσα σ' αυτούς είναι ο Ηρακλής, οι Διόσκουροι και άλλοι.
30. Εγώ επίσης υποστηρίζω ότι και ο Γανυμήδης μεταφέρθηκε στον ΅Ολυμπον επάνω όχι για την ομορφιά του σώματός του, αλλά για την ομορφιά της ψυχής του. Επιβεβαιώνει δε την γνώμη μου και το όνομά του, διότι και σε κάποιο χωρίον του Ομήρου υπάρχει γάνυται δε τ' ακούων τούτο δε σημαίνει "ευχαριστείται να τον ακούη" υπάρχει επίσης και κάποιο άλλο χωρίον του Ομήρου: πυκίνα φρεσί μήδεα ειδώς κι' αυτό πάλι λέγει "αυτός που είχε σοφές σκέψεις". Απ' αυτά τα δύο λοιπόν ο Γανυμήδης αφού πήρε τ' όνομα όχι ηδυσώματος αλλά ηδυγνώμων έχει τιμηθή μεταξύ των θεών.
31. Αλλ' επίσης και ο Αχιλλεύς, Νικήρατε, έχει παρασταθή από τον Όμηρον ότι περιφανέστατα εκδικήθηκε τον θάνατο του Πατρόκλου όχι ως ερωμένου του, αλλ' ως φίλου του. Και επίσης ο Ορέστης και ο Πυλάδης και ο Θησεύς και ο Περίθους και άλλοι πολλοί από τους ημιθέους οι άριστοι εξυμνούνται, όχι γιατί εκοιμούντο μαζί, αλλά γιατί εθαύμαζε ο ένας τον άλλον και από κοινού έχουν κάμει μέγιστα και ωραιότατα κατορθώματα. 32. Και ως προς τ' σύγχρονα έργα τι γνώμην έχεις; Όλα δεν θα εύρισκε κανείς ότι γίνονται από εκείνους που συνηθίζουν να προτιμούν αντί της δόξας την ηδονή;"»

Ο Σωκράτης αναφέρεται εδώ στις αντιλήψεις που υπήρχαν στην ομηρική εποχή, όπου η ομοφυλοφιλία ήταν άγνωστη. Πράγματι ο Όμηρος δεν αναφέρει ούτε μια ερωτική σχέση μεταξύ ανδρών, και όλες οι ερωτικές αντιζηλίες συμβαίνουν για γυναίκες. Η σχέση του Πατρόκλου και του Αχιλλέα παρουσιάζεται ως ομοφυλοφιλική στην τραγωδία « Μυρμιδόνες» από τον Αισχύλο, που όπως λένε ο Πλούταρχος κι ο Αθηναίος, διασώζοντας δυο σχετικά αποσπάσματά του, ήταν ομοφυλόφιλος και παιδόφιλος (Πλούταρχου, Ερωτικός , 5 (751bc). Αθηναίος, 13, 75 και 13, 79). Προσπαθεί λοιπόν κατά κάποιον τρόπο ο Σωκράτης να διαπαιδαγωγήσει με βάση πιο παλιά πρότυπα που δεν γνώριζαν την ομοφυλοφιλία, και να αφαιρέσει από τον «έρωτα προς τα παιδιά» τη σωματική συνισταμένη, μετατρέποντας την παιδεραστία στον καθαρά παιδαγωγικό θεσμό που ο Γεωργιάδης και άλλοι ισχυρίζονται ότι ήταν. Από την άλλη σε αυτά που λέει ο Σωκράτης προσωπικά διακρίνω την ψυχική ομοφυλοφιλία του αρχαίου κόσμου, που είναι πολύ ευρύτερη από τη σωματική και έχει τη ρίζα της στο ότι οι αρχαίοι υποτιμούσαν τη γυναίκα, και τη θεωρούσαν κατώτερο ον με το οποίο κάποιος περιορίζεται σε σωματικές πράξεις. Αυτή η αντίληψη αποτελεί και ρίζα της σωματικής ομοφυλοφιλίας τελικά: η γυναίκα είναι αποκλειστικά για παιδιά, και γενικότερα για ερωτικές διασκεδάσεις και τέτοιου τύπου συγκινήσεις, και αν θέλουμε σοβαρή συζήτηση και διανοητικές πτήσεις πάμε με τους φίλους μας να τα πούμε σαν άντρες. Ο Δίας - κατά τα λεγόμενα του Σωκράτη πάντα - ερωτεύθηκε τόσες γυναίκες «για τη σωματική τους ομορφιά», αλλά καμμία «για την ομορφιά της ψυχής της»... λες και οι γυναίκες δεν είχαν «ομορφιά της ψυχής» ώστε να την ερωτευτεί, παρά μόνο οι άντρες είχαν. Ολόκληρο το "Συμπόσιο" είναι βουτηγμένο σ' αυτή την ομοφυλοφιλική αντίληψη. Κάποιοι βέβαια θα πουν ότι ο Σωκράτης αυτά που λέει για τον έρωτα τα έμαθε από την "σοφή γυναίκα Διοτίμα". Τι να το κάνεις όμως, αφού και η "σοφή γυναίκα" αυτή την ομοφυλοφιλική κοσμοθεωρία τον δίδαξε...

« Ε, δεν ήσαν και όλοι οι θεοί αδελφές!»

Το πιο σωστό θα ήταν να πούμε ότι οι περισσότεροι ήταν αμφισεξουαλικοί, "bisexual" που λέμε. Αλλά και «αδελφές» να μην ήταν, ήταν έκφυλοι, αιμομείκτες και βιαστές. Ούτε ως προς το ετεροσεξουαλικό είναι να τους μιμείται κανείς.

«Ο Δίας έχει τόσους γιους και κόρες γιατί όλες οι δυναστείες ήθελαν να θεμελιώσουν την εξουσία τους στην καταγωγή τους από τον Δία. Ήσαν τόσο ανθρωπομορφικοί οι δώδεκα θεοί, τόσο είδωλα των Ελλήνων που τούς κατασκεύασαν με το μυαλό τους που πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω πώς οι ίδιοι δεν αντιλήφθησαν την πλάνη τους νωρίτερα από τον ερχομό του Χριστιανισμού».

Συμφωνώ όσον αφορά την δήθεν θεϊκή καταγωγή των δυναστειών από τον Δία. Αυτό που λες όμως, το ότι οι θεοί ήταν ανθρωπομορφικοί και οι Έλληνες τους κατασκεύασαν με το μυαλό τους, δείχνει ακριβώς ότι η ομοφυλοφιλία ή, αν προτιμάς, η αμφιφυλοφιλία ήταν πολύ διαδεδομένη. Αν οι Έλληνες δεν αρέσκονταν και στα δύο φύλα, δεν θα έπλαθαν και τους θεούς τους αμφιφυλόφιλους.

Στην νομική λέγαμε in dubio pro reo (= εν αμφιβολία υπέρ του κατηγορουμένου). Και εφ' όσον κατηγορείται η Αρχαία Ελλάς πρέπει, αν αμφιβάλλουμε να το δείχνουμε και όχι να γράφουμε με τέτοια αδικαιολόγητη σιγουριά.

Μα οι πηγές είναι τόσες, που δεν νομίζω ότι μπορούμε να αμφιβάλλουμε, ούτε ότι η σιγουριά είναι αδικαιολόγητη. Νομίζω επίσης ότι η αρχαία Ελλάδα δεν κατηγορείται, αλλά κάποιες πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές περιγράφονται με λόγια των αρχαίων. Κατηγορίες θεωρούμε αυτά τα πράγματα σήμερα, γιατί έχουμε μεγαλώσει με τη χριστιανική ηθική. Οι ίδιοι οι αρχαίοι δεν θα τα θεωρούσαν κατηγορίες αυτά. Θα απορούσαν ίσως που δεν συμμεριζόμαστε τις πεποιθήσεις τους. Επιπλέον, όπως περιγράφουμε τις αρνητικές - σύμφωνα με τα σημερινά μας ηθικά κριτήρια - όψεις της αρχαίας Ελλάδας, έτσι περιγράφουμε και τις θετικές. Είναι όμως αντιδεοντολογικό να διαστρεβλώνουμε τα κείμενα και να αποσιωπούμε στοιχεία έτσι, ώστε να παρουσιάζουμε και το κακό για καλό. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι δεν θα ήταν καθόλου ευχαριστημένοι με αυτό το «ρετουσάρισμα».

"Ούτε σήμερα απαγορεύεται η ομοφυλοφιλία από τους νόμους του Κράτους, ωστόσο, το σύνολο της κοινωνίας παραμένει αρνητικό απέναντι στην ομοφυλοφιλία".

Εάν κάνεις παρέα με κάποιον ομοφυλόφιλο και μάθεις πόσοι από αυτούς που είναι "αρνητικοί απέναντί του" έχουν πάει μαζί του έστω μια φορά, θα εκπλαγείς. Όλες οι κοινωνίες, και όχι μόνο η ελληνική, εμφανίζουν υποκρισία και κάνουν καυγάδες "για το πάπλωμα". "Ανήθικος και αμαρτωλός" ο ομοφυλόφιλος, αλλά μπορούμε να πάμε μαζί του σε κάποιες περιπτώσεις κι αν έχουμε τον ενεργητικό ρόλο δεν τρέχει και τίποτα!

Πέρα όμως από την υποκρισία, διατηρείται στον χριστιανοθρεμμένο κόσμο μας κάποια συναίσθηση ότι μερικά πράγματα είναι αμαρτίες - και πάλι βρισκόμαστε σε αυτό το χάλι... Όμως όταν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι και γενικώς ακόλαστοι θεοί, ο καθένας έχει και την κάλυψή του για ό,τι κάνει και στην ανάγκη ζητάει και στην προσευχή του από τον τάδε "θεό" και την δείνα "θεά" να τον βοηθήσει να εκπληρώσει τις αμαρτωλές επιθυμίες του. Πράγμα που κανείς δεν θα τολμούσε να κάνει π.χ. σε μια προσευχή στον Χριστό. Προσωπικά η εντύπωσή μου είναι ότι τα πράγματα στην αρχαία Ελλάδα ήταν αρκετά χειρότερα απ' ότι περιγράφουν οι ιστοσελίδες της ΟΟΔΕ και δεν θα ήθελα να ζήσω ούτε μια μέρα εκεί.  

"Εγώ αδυνατώ να καταλάβω πώς η πορνεία ανδρών επί χρήμασι είχε ποινές όμοιες με εκείνες του μιάσματος και η ομοφυλοφυλία ανδρών να ήταν θεσμοθετημένη . Δηλαδή τι προσπαθούσε να προστατεύσει ο νομοθέτης στην πρώτη περίπτωση;"

Νομίζω ότι είναι απλό: ο νομοθέτης θα ήθελε να κρατήσει το φαινόμενο περιορισμένο όσο ήταν δυνατό, ώστε και αυτοί που ήθελαν να πάνε με άντρες να ικανοποιούνται με τους επί χρήμασι εκδιδόμενους και να μη ζητούν να διαφθείρουν άλλους, ώστε να μη γεμίσει η Αθήνα εκδιδόμενους θηλυπρεπείς. Παράλληλα, άλλοι νόμοι όριζαν ότι η παιδεραστία πρέπει να σταματά όταν ο νέος βγάζει τρίχες, οπότε πια θεωρούσαν ότι ξυπνάνε τα αντρικά του ένστικτα και είναι ικανός για τεκνογονία. Στη συνέχεια ο νέος εκείνος που πρωτύτερα κάποιος άλλος άντρας χρησιμοποιούσε για να ικανοποιηθεί σεξουαλικά, ήταν υποχρεωμένος να παντρευτεί γυναίκα και να κάνει παιδιά για να μην πληρώσει πρόστιμο - να άλλη μια ασφαλιστική δικλείδα που επινόησε ο νομοθέτης ώστε οι πολίτες να αναπαράγονται και να μην εμμένουν σε θηλυπρεπή συμπεριφορά, αλλά το πολύ-πολύ σε μια αμφισεξουαλική που δεν εμπόδιζε την αναπαραγωγή και την αποτελεσματικότητα στον πόλεμο. Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που νόμοι μοιάζουν να αντιφάσκουν ο ένας με τον άλλον: Στη σύγχρονη εποχή, τα κληρονομικά δικαιώματα του κυοφορούμενου (nasciturus) προστατεύονται από τον νόμο. Παράλληλα οι αμβλώσεις γίνονται νόμιμα μέχρι τον τρίτο μήνα (και παράνομα μέχρι τον πέμπτο τουλάχιστον, με άλλη μέθοδο πια). Τι στην ευχή κληρονομικά δικαιώματα προστατεύει ο ένας νόμος, αφού ο άλλος καταστρατηγεί το δικαίωμα των εμβρύων στη ζωή και το συναρτά με τις όποιες επιθυμίες των γονέων, και βασικά της μητέρας; Από άποψη λογικής ακολουθίας των νόμων φοβάμαι ότι δεν βγαίνει άκρη. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ο νομοθέτης της κάθε εποχής, που είναι άνθρωπος που ζει μέσα σε μια κοινωνία, προσπαθεί να κρατήσει όλους ευχαριστημένους με διάφορες παραχωρήσεις και ασφαλιστικές δικλείδες, προστατεύοντας παράλληλα την τάξη. Το ίδιο συνέβαινε ασφαλώς και στην αρχαία Αθήνα, όπου έπρεπε να ικανοποιηθούν και αυτοί που ήθελαν να πηγαίνουν με άντρες, και αυτοί που ήθελαν να πηγαίνουν με γυναίκες εκτός από τη δική τους, και αυτοί που ήθελαν να βγάζουν χρήματα εκπορνευόμενοι, και αυτοί που ήθελαν να βγάζουν χρήματα εκπορνεύοντας άλλους, και αυτοί που ήθελαν να μην ενοχλούν τα παιδιά τους οι ανώμαλοι και οι πορνοβοσκοί στο σχολείο, και η ανάγκη της κοινωνίας ολόκληρης να έχει αρρενωπούς και αξιόμαχους πολεμιστές και όχι θηλυπρεπείς που δεν θα μπορούσαν να αμυνθούν και να επιτεθούν αποτελεσματικά στις μάχες κτλ. Και όλα αυτά μέσα σε ένα νομικό πλαίσιο, ώστε να μην δημιουργείται κοινωνικό χάος από τις αντικρουόμενες επιθυμίες και συμφέροντα του κάθε διαφορετικού τμήματος του λαού. Γι' αυτό είναι το ίδιο, να μην σου πω πιο αξιόπιστο, να εξετάζει κανείς κείμενα που αναφέρονταν στην καθημερινή ζωή παρά νόμους και δεοντολογικούς κώδικες. Γιατί αυτά τα κείμενα λένε τι ΕΚΑΝΑΝ οι άνθρωποι, και όχι τι ήταν το ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ να κάνουν. Σκέψου ότι και οι περισσότεροι γιατροί που εδώ και τόσα χρόνια κάνουν αμβλώσεις έχουν δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη και δεν τον τιμούν. Είναι απόδειξη τάχα το ότι τον τιμούν, το γεγονός ότι κάποτε τον έδωσαν; Και οι αμβλώσεις; Και τα «φακελάκια»; Και η αδιαφορία για κάποιους ασθενείς που δεν δίνουν «φακελάκια»; Πώς δικαιολογούνται αυτά; Πολύ απλά από το γεγονός, ότι οι γιατροί στην πλειοψηφία τους δίνουν έναν όρκο τον οποίο στη συνέχεια δεν εφαρμόζουν. Έτσι το «φακελάκι» σήμερα μπορεί να είναι παράνομο, στην πράξη όμως είναι ΚΑΘΕΣΤΩΣ, και όλοι οι ασθενείς είναι προετοιμασμένοι να δώσουν φακελάκι, ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που καταγγέλλουν τους γιατρούς που το ζητούν. Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να υποθέσουμε ότι ένας που ήθελε να βγάλει χρήματα από τις ανήθικες προτάσεις κάποιου άντρα δεν θα πήγαινε να τον καταγείλει, αλλά θα "έκανε την πάπια" για να βγάλει χρήματα ή άλλα...

Ας δούμε τι αναφέρει ο Αριστοφάνης (Πλούτος, στ.149-159) για τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, τα χρήματα, και τα άλλα, λαμβάνοντας υπόψη μας ότι στη σάτιρα περιγράφονται τα όσα συμβαίνουν στην εκάστοτε εποχή, κάπως διογκωμένα. Όχι όμως ανύπαρκτα περιστατικά. Εδώ θα καταλάβουμε καλύτερα και το "κατά Τιμάρχου" του Αισχίνη:

Αρχαίο κείμενο και μετάφραση (στην παρένθεση):

Χρεμύλος: "Και τας γ' εταίρας φασί τας Κορινθίας, όταν μεν αυτάς τις πένης πειρών τύχη, ουδέ προσέχειν τον νουν, εάν δε πλούσιος, τον πρωκτόν αυτάς ευθύς ως τούτον τρέπειν". (Κι όπως λένε, οι εταίρες οι Κορίνθιες, αν συναντήσουν κανέναν φτωχό και τους πει κανένα λογάκι, δεν δίνουν καμμία σημασία, αλλά αν είναι πλούσιος αμέσως τουρλώνουν τον πισινό τους εμπρός του).

Καρίων: Και τούς γε παίδας φασί ταυτό τούτο δραν, ου των εραστών, αλλά τ' αργυρίου χάριν. (Το ίδιο κάνουν και οι νέοι, όχι για τους εραστές τους, αλλά για το χρήμα).

Χρεμύλος: Ου τούς γε χρηστούς, αλλά τους πόρνους · επεί αιτούσιν ουκ αργύριον οι χρηστοί. (Όχι οι καλοί οι νέοι, αλλά οι διεφθαρμένοι· οι συνετοί, βλέπεις, δεν ζητούν χρήματα).

Καρίων: Τι δαι; (Αλλά τι ζητούν;)

Χρεμύλος: Οι μεν ίππον αγαθόν, ο δε κύνας θηρευτικούς. (Άλλος ζητά κάποιο καλό άλογο κι άλλος κυνηγετικά σκυλιά).

Καρίων: Αισχυνόμενοι γαρ αργύριον αιτείν ίσως ονόματι περιπέττουσι την μοχθηρίαν. (Γιατί ντρέπονται ίσως να ζητήσουν χρήματα και καλύπτουν με τ' όνομα την κακοήθειά τους). (Εκδόσεις DeAgostini, 2005, μετάφραση Νίκος Νικολίτσης).

Τελικά το θεσμοθετημένο -κατά τη γνώμη μου - δεν είναι μόνο αυτό που καλύπτεται νομικά. Είναι και αυτό που ο νόμος δεν διώκει ή κάνει τα στραβά μάτια - ενώ σύμφωνα με το γράμμα του θα έπρεπε να το διώξει - γιατί πολύς κόσμος το κάνει οπότε, με ποιον να πρωτοασχοληθεί ο νόμος...

«Ένα ακόμη κείμενο που υπογραμμίζει μια έντονη ηθική αντίληψη για κάθε επιστημονική πρακτική και αφορά και στο θέμα μας είναι ένα σημείου του όρκου του Ιπποκράτη:

8. ΕΣ ΟΙΚΙΑΣ ΔΕ ΟΚΟΣΑΣ ΑΝ ΕΣΙΩ, ΕΣΕΛΕΥΣΟΜΑΙ ΕΠ' ΩΦΕΛΕΙΗ ΚΑΜΝΟΝΤΩΝ, ΕΚΤΟΣ ΕΩΝ ΠΑΣΗΣ ΑΔΙΚΙΗΣ ΕΚΟΥΣΙΗΣ ΚΑΙ ΦΘΟΡΙΗΣ ΤΗΣ ΤΕ ΑΛΛΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΟΔΙΣΙΩΝ ΕΡΓΩΝ ΕΠΙ ΤΕ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΙΩΝ , ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΔΟΥΛΩΝ.»

Επαναλαμβάνω ότι είναι πιο αξιόπιστο, να εξετάζει κανείς κείμενα που αναφέρονταν στην καθημερινή ζωή παρά νόμους και δεοντολογικούς κώδικες όπως αυτός του Ιπποκράτη.

«Θεωρώ ότι το ότι υπήρχε συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο για αυτές τις καταστάσεις δείχνει ότι το φαινόμενο ήταν διαδεδομένο, αλλά επίσης και το ότι η οργανωμένη κοινωνία προσπαθούσε να το περιορίσει.

Όμως όπως αποδεικνύει η ιστορική πορεία των πραγμάτων δεν το κατόρθωσε. Γιατί απλούστατα όπου κυριαρχούν η ειδωλολατρία και οι παγανιστικές καταβολές του ελληνικού κόσμου, ο Σατανάς κάνει πάρτυ και αργά ή γρήγορα καταλαμβάνει τους πάντες και τα πάντα».

Σε αυτό θα συμφωνήσω μαζί σου. Οπωσδήποτε υπήρχε μια εποχή που η παιδεραστία ήταν περισσότερο παιδαγωγικός θεσμός, η σεξουαλική της διάσταση ήταν πιο καλυμμένη, και οι νέοι ήταν πιο σεμνοί: Αριστοφάνης, Νεφέλες στ. 979-980: "(Οι νέοι) κι ούτε να περπατήσουν κόταγαν κάνοντας τα γλυκά μάτια στον αγαπητικό, και τη φωνή αλλάζοντας να μοιάζει με γυναίκας". Αρχ. κείμενο: "ουδ' αν μαλακήν φυρασάμενος την φωνήν προς τον εραστήν αυτός εαυτόν προαγωγεύων τοις οφθαλμοίς εβάδιζεν".

Αλλά σε κάποια εποχή τα πράγματα παράγιναν, όπως βλέπουμε στις "Νεφέλες", στη συζήτηση μεταξύ Άδικου Λόγου και Δίκαιου Λόγου:

«Άδικος Λόγος: Αν τύχει και σε πιάσουν να μοιχεύεις, θα πεις πως δεν έκανες καμμιά αδικία. Έπειτα θα τα ρίξεις στο Δία. Θα πεις πως κι αυτός, στον έρωτα και στις γυναίκες δεν μπορούσε να αντισταθεί. Οπότε πώς εσύ, που είσαι θνητός, μπορείς να ξεπεράσεις το θεό;

Δίκαιος Λόγος: Κι αν ύστερα του βάλουν (του μοιχού) στα οπίσθια το ραπάνι και του ξεκολλήσουν τς τρίχες στ' αχαμνά με καυτή στάχτη; Τι θα πει για να μην τον κάνουν ευρύπρωκτο;

ΑΔ: Κι αν τον κάνουν ευρύπρωκτο, τι κακό θα πάθει;

ΔΙ: Μπορεί να πάθει κανείς κάτι χειρότερο;

ΑΔ: Τι λοιπόν θα πεις, αν σε νικήσω σ' αυτό;

ΔΙ: Θα σωπάσω, τι άλλο να κάνω;

ΑΔ: Ωραία. Πές μου λοιπόν, ποιοι γίνονται συνήγοροι;

ΔΙ: Οι ευρύπρωκτοι .

ΑΔ: Πείθομαι. Για πες μου τώρα, ποιους παίρνουν για τραγωδούς;

ΔΛ: Τους ευρύπρωκτους.

ΑΔ: Σωστά μιλάς. Και ποιοί δημηγορούν (στην εκκλησία του Δήμου);

ΔΛ: Οι ευρύπρωκτοι.

ΑΔ: Καταλαβαίνεις λοιπόν, πως λες βλακείες; Για κοίτα και τους θεατές, τι είναι οι περισσότεροι.

ΔΛ: Κοιτάω.

ΑΔ: Λοιπόν, τι λες;

ΔΛ: Μα τους θεούς, ευρύπρωκτοι οι πιο πολλοί. Αυτός ένας που ξέρω... κι άλλος ένας... κι ο έτσι... κι ο άλλος ο μακρυμάλλης...

ΑΔ: Τι έχεις να πεις λοιπόν;

ΔΛ: Ηττηθήκαμε. Ω κουνίστρες, για τους θεούς πάρτε το πανωφόρι μου, το πήρα απόφαση, αυτομολώ".

Να σημειωθεί ότι η χρήση της λέξης "ευρύπρωκτος" σε συνδυασμό μάλιστα με την ποινή του ραφανισμού, που αναφέρει ο Αριστοφάνης, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι η ομοφυλοφιλική επαφή που περιγράφει και στην οποία έρχονταν όλοι αυτοί είναι το πρωκτικό σεξ, και όχι κάποια "διαμήρια επαφή" την οποία επικαλούνται όσοι ηθελημένα προσπαθούν να εξωραΐσουν την αρχαιότητα, λέγοντας ότι τάχα ΜΟΝΟ τέτοιου είδους επαφές είχαν οι άντρες μεταξύ τους ενώ ο σοδομισμός αποφευγόταν ως ατιμωτική για τους άντρες πράξη, και τον εφάρμοζαν μόνο σε γυναίκες. Να είναι άραγε υπερβολική η περιγραφή του Αριστοφάνη; Έχουμε ήδη, και σε αυτό το κείμενο και σε άλλες απολογητικές σελίδες, δει μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν την ομοφυλοφιλία γνωστών ρητόρων, ποιητών και τραγωδών, άρα και να υπερβάλλει δεν υπερβάλλει πολύ... Τελικά με τη ζύμωση του αρχαίου κόσμου περάσαμε από αυτά που περιγράφει ο Αριστοφάνης σε αυτά που περιγράφει το "Σατυρικόν" του Πετρώνιου... Τα οποία προτιμώ να μην τα αναφέρω καλύτερα.