ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ: Ο Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος ντε Μπαγιεστέρ

Μετά βαθυτάτης θλίψεως η Ιερά Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής αναγγέλλει τον τραγικόν θάνατον του Θεοφιλεστάτου Βοηθού Επισκόπου Ναζιανζού Παύλου, επισυμβάντα εις την πόλιν του Μεξικού.
Ο αείμνηστος, μετά την Θείαν Λειτουργίαν, εξερχόμενος εκ Ιερού Ναού της Αγίας Σοφίας της πόλεως ταύτης, την Κυριακήν 22αν Ιανουαρίου 1984 εδέχθη δολοφονικήν επίθεσιν. Τραυματισθείς σοβαρώς μεταφέρθη εις το νοσοκομείον όπου παρέμεινε μέχρι της 31ης Ιανουαρίου, ότε και υπέκυψεν εις τα τραύματά του. Οι λόγοι της δολοφονικής επιθέσεως δεν είναι εισέτι γνωστοί.

Ο αείμνηστος κατά κόσμον Φραγκίσκος Ντε Μπαγιεστέρ εγενήθη εις την Βαρκελώνην της Ισπανίας το 1927. Οι γονείς του προήρχοντο από τας πλέον συντηρητικάς ρωμαιοκαθολικάς οικογενείας της Ισπανικής κοινωνίας (οικογένεια ευγενών).
Μαθητής του γυμνασίου ακόμα μετά τον εμφύλιον ισπανικόν πόλεμον ο Φραγκίσκος ηκολούθησε την μητέρα του, ιατρόν, εις την πρώτην γραμμήν των εχθροπραξιών. Έζησε τας φρικαλεότητας του αλληλοσπαραγμού και μετά την κατάπαυσιν του πυρός επέστρεψε προς συνέχισιν των σπουδών του με την απόφασιν να γίνη κληρικός και να κηρύξη το Ευαγγέλιον της ειρήνης και της χριστιανικής αγάπης.

Πράγματι ο νεαρός Φραγκίσκος ενεγράφη εις το Τάγμα του Αγίου Φραγκίσκου και εσπούδασεν εις την φιλοσοφικήν σχολήν του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης.
Πνεύμα ανήσυχον, όπως ήτο, εμελέτησε μετά προσοχής την ιστορίαν και την Θεολογίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας και έλαβε την απόφασιν να γίνη κληρικός Ορθόδοξος. Τους λόγους, για τους οποίους ο μοναχός Φραγκίσκος ντε Μπαγιεστέρ απεφάσισε να γίνη Ορθόδοξος, εκθέτει εκτενώς εις το έργον του "Η Μεςταστροφή μου εις την Ορθοδοξίαν", το οποίον εξέδωσε το 1954 εις τας Αθήνας (ελληνικά).

Εις την Ελλάδα ο Φραγκίσκος εξέμαθε την Ελληνική γλώσσαν, εγένετο δεκτός εις την Ορθοδοξίαν μετονομασθείς Παύλος και παρηκολούθησε θεολογικάς σπουδάς εις το Πανεπιστήμιον Αθηνών.
Φλεγόμενος από ιερόν ζήλον να υπηρετήση με όλας του τας δυνάμεις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν εισήλθεν εις τον Ιερόν Κλήρον. Εχειροτονήθη διάκονος και Πρεσβύτερος το 1953 και το επόμενον έτος ετιμήθη με το οφφίκιον του Αρχιμανδρίτου υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμονος.
Τας θεολογικάς του σπουδάς ο π. Παύλος συνεπλήρωσεν εν συνεχεία εις την εν Χάλκη Θεολογικήν Σχολήν εξ ης απεφοίτησε το 1958.
Ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Γέρων Αμερικής κ.κ. Ιάκωβος εγνώρισε τον Αρχιμανδρίτην Παύλον εις το Φανάριον. Εξετίμησε τας ικανότητάς του και κυρίως τον ιεραποστολικόν του ζήλον και δι' αυτό όταν εξελέγη Αρχιεπίσκοπος τον εκάλεσε εις την Αμερικήν το 1959.

Ο Αρχιμανδρίτης Παύλος είχε βαθείαν θεολογικήν μόρφωσιν και ωμίλη με ευχέρειαν την Ελληνική, την Ισπανικήν, την Λατινικήν, την Πορτογαλικήν και την Γαλλικήν γλώσσαν. Ως εκ τούτου ήτο φανερόν ότι θα ήτο χρήσιμος εις την Ι. Αρχιεπισκοπήν Βορείου και Νοτίου Αμερικής.

Ιερατικά καθήκοντα ανέλαβεν ο π. Παύλος κατ' αρχάς εις την Κοινότητα του Ευαγγελισμού SCRANTON, PA. και το 1961 εις την Αγίαν Σοφίαν της πόλεως του Μεξικού εν Μεξικώ. Εκεί ηνοίχθη ευρύ στάδιον δράσεως δια τον π. Παύλον, ο οποίος επεδόθη μετά ζήλου
εις την εξυπηρέτησιν των χριστιανών του. Ο Σεβασμιώτατος εκτιμών τον ιεραποστολικόν ζήλον του τον διώρισεν Αρχιεπισκοπικόν Επίτροπον εν Μεξικώ και Κεντρική Αμερική, το 1966.

Επί έτη μακρά ο π. Παύλος ειργάζετο μετά πολλής επιτυχίας. Επεχείρη κοπιώδη ταξίδια προς επίσκεψιν των ανά την Κεντρικήν Αμερικήν διεσπαρμένων Ορθοδόξων.
Ενεφανίζετο συχνά εις την τηλεόρασιν παρουσιάζων διάφορα θρησκευτικά προγράμματα και δεν παρέλειπε ευκαιρίαν να προβάλη την Ορθοδοξίαν. Παρά ταύτα εύρισκε τον καιρόν να διδάσκη και εις το Πανεπιστήμιον του Μεξικού.

Παραλλήλως προς την μέχρι τούδε ιεραποστολικήν δραστηριότητά του ανέπτυξε και συγγραφικήν δράσιν. Έγραψε διάφορα βιβλία. Μετέφρασε την Θείαν Λειτουργίαν εις την ισπανικήν. Εδημοσίευσε πληθώραν άρθρων και μελετών εις διαφόρους γλώσσας. Δεν παρέλειψε να λαμβάνη μέρος εις διεκκλησιαστικούς διαλόγους ως και εις την Οικουμενικήν κίνησιν.

Την καρποφόρον διακονίαν του Αρχιμανδρίτου Παύλου εξετίμησε η Μήτηρ Εκκλησία και δι'αυτό, προτάσει του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιακώβου, προήγαγεν αυτόν εις το επισκοπικόν αξίωμα. Η χειροτονία του εις Επίσκοπον Ναζιανζού ετελέσθη την 15ην Μαρτίου 1970.
Έκτοτε ως Επίσκοπος Ναζιανζού ο Παύλος ντε Μπαγιεστερ συνέχισε την δράσιν του και εις το Μεξικόν και την Κεντρικήν Αμερικήν ως βοηθός Επίσκοπος του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου με πολλήν επιτυχίαν τιμώμενος και αγαπώμενος υπό πάντων.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος υπήρξε κληρικός μεγάλης μορφώσεως. Ηγάπα με περιπάθειαν την Ορθοδοξίαν και καθετί το ελληνικόν και ειργάσθη αόκνως δια την προβολήν του ελληνικού πνεύματος και της Ορθοδόξου παραδόσεως, παρ'όλον ότι δεν ήτο ελλληνικής καταγωγής.
Διεκίνετο δια την βαθείαν πίστιν του, την πηγαίαν ευγένειαν των τρόπων του και διά την αξιοπρεπή και επιβλητικήν εμφάνισίν του. Χάρις εις τα πολλά προσόντα του προσέφερε πολλά και μάλιστα εις μίαν περιοχήν τεταραγμένην.

Είναι δυστύχημα ότι η διακονία του Επισκόπου Ναζιανζού Παύλου διεκόπη κατά τρόπον τόσον τραγικόν. Κληρικός ο οποίος έταξε σκοπόν της ζωής του το κήρυγμα της ειρήνης και της χριστιανικής αγάπης έπεσε θύμα δολοφονικής επιθέσεως.

Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος αμέσως τον θάνατον του Επισκόπου Ναζιανζού εις την Α.Θ Παναγιότητα τον Οικουμενικόν Πατριάρχην και ετέλεσε τρισάγιον εις το Παρεκκλήσιον της Ιεράς Αρχιεπισκοπής υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αειμνήστου Ιεράρχου. Την
κηδείαν του αειμνήστου ετέλεσενεις τον Ι. Καθεδρικόν Ναόν της Αγ. Σοφίας της πόλεως του Μεξικού την 2αν Φεβρουαρίου 1984 ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Νέας Ιερσέης κ. Σίλας συμπαραστατούμενος υπό του Θεοφ. Επισκόπου Μπουένος Άιρες κ. Γενναδίου και του Θεοφ. Επισκόπου Καισαρείας κ. Αντωνίου της Αντιοχειανής Εκκλησίας.
Του αειμνήστου Επισκόπου Ναζιανζού Παύλου η μνήμη είθε να είναι αιωνία.

3 Φεβρουαρίου 1984
Εκ του γραφείου της Ι. Αρχιεπισκοπής Βορ. και Νοτ. Αμερικής
|

(Δημοσιεύθηκε και στο βιβλίο της Ειρήνης Οικονομίδου "Διαφορές μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και Ρωμαιοκαθολικών", Αθήνα 1993).