Στη σελίδα αυτή έχω συναρμολογήσει ένα μεγάλο σεντόνι από τοποθετήσεις που υπάρχουν στο forum του e-telescope και μου αρέσουν πολύ. Αφορούν το σεξ και τις προγαμιαίες σχέσεις και τα έχει γράψει το μέλος MARD! Μη σας μπερδεύει το ασαφές όνομα, γυναίκα είναι... Να σας διευκρινίσω ότι έχω την άδεια να παραθέσω αυτό το κείμενο. Στο μέλλον ελπίζω να προσθέσω στις σελίδες μου και άλλα κείμενα άλλων, που μου αρέσουν.

"Η σάρκα, είναι η νοοτροπία του ότι όλα θα τελειώσουν με τον θάνατο, και κατά συνέπεια πρέπει να προλάβουμε - και ίσως, να τρέξουμε αγχωτικά - να κερδίσουμε όσο περισσότερη ηδονή μπορούμε. Όπως έλεγαν και οι Αιγύπτιοι, "φάγωμεν πίωμεν αύριο γαρ αποθάνωμεν". Αυτή η ηδονοθηρία όμως πάει πάντα μαζί με την οδύνη, και τελικά ο άνθρωπος βρίσκεται να υποφέρει και να πονά στη ζωή του, κι ας ξεκίνησε με το σκοπό "να χαρεί το ενδιάμεσο". Ταπεινά φρονώ ότι ένας άνθρωπος που βάζει τη σάρκα κάτω από το σώμα και το πνεύμα, δεν είναι "καλύτερος" μ' ένα τρόπο αξιολογικό αλλά βρίσκεται σε πιο καλή κατάσταση και χαίρεται, τελικά, περισσότερο τη ζωή του.

Στην κατάσταση που βρέθηκε ο άνθρωπος μετά την πτώση, οι γενετήσιες ορμές αποτελούν μέρος των "δερμάτινων χιτώνων" με τους οποίους έντυσε τους ανθρώπους ο Θεός, όταν τους έβγαλε από τον παράδεισο, ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν και να μην εξαφανιστούν από προσώπου γης.
Επίσης οι ορμές δεν είναι ούτε καλές, ούτε κακές. Από μόνες τους τολμώ να πω ότι είναι ηθικώς αδιάφορες. Εξυπηρετούν κάποιες συγκεκριμένες λειτουργίες οι οποίες κι αυτές από μόνες τους είναι ηθικώς αδιάφορες, δηλ. δεν έχει νόημα για τη σωτηρία του ανθρώπου το αν θα κάνει παιδιά, αλλά ο λόγος για τον οποίο θα κάνει ή δεν θα κάνει, και το πώς θα χειριστεί το θέμα της ικανότητας, ή μη ικανότητάς του, να κάνει παιδιά. Ασφαλώς και το πώς θα τα διαπαιδαγωγήσει μετά, αφού τα κάνει. Ένας που γίνεται μοναχός, ένας που σκοτώνει τα παιδιά του με αμβλώσεις κι ένας που είναι στείρος έχουν και οι τρεις το κοινό χαρακτηριστικό ότι δεν φέρνουν παιδιά σ' αυτό τον κόσμο. Το νόημα όμως, αυτό που διαφοροποιεί αυτούς τους τρεις, είναι ο λόγος για τον οποίο έχουν το κοινό χαρακτηριστικό και φτάνουν στο κοινό αποτέλεσμα της ατεκνίας.
Παρομοίως ένας έχει παιδιά τα οποία τα ανάθρεψε όσο καλύτερα μπορούσε, ένας δεύτερος τα νοίκιασε για να ζητιανεύουν στα φανάρια. Και οι δυο κράτησαν τα παιδιά που έστειλε ο Θεός και δεν τα σκότωσαν. Από κει και πέρα τα πράγματα αλλάζουν.
Δεν είναι λοιπόν ταπεινή η ορμή για αναπαραγωγή, η οποία βρίσκεται πίσω από τη διάθεση που έχουμε να κάνουμε σεξ, δεν έχει κάποια "κακία". Ταπεινός είναι ο τρόπος που τη χειριζόμαστε όταν φτάνουμε "να σκεφτόμαστε με το κάτω κεφάλι". Να βλέπουμε τους άλλους ανθρώπους σαν μέσα για να νιώσουμε ηδονή, ή να πλασάρουμε τον εαυτό μας σαν σκεύος ηδονής, ποντάροντας στο ότι κάποιοι θα τσιμπήσουν, έχοντας στο μυαλό μας να κερδίσουμε κάτι μέσα από αυτό το πλασάρισμα - προσοχή, αυτοεπιβεβαίωση, ηδονή, χρήματα, προαγωγές κ.τ.λ. Ταπεινό είναι το να παραθεωρούμε την ανεκτίμητη αξία του προσώπου με το οποίο σχετιστήκαμε, που σε κάθε περίπτωση αξίζει να το αγαπάμε για πάντα, και να αρχίσουμε να κοιτάμε αλλού όταν τα μαλλιά του ασπρίζουν ή πέφτουν, όταν το σώμα του εμφανίζει τα σημάδια της ηλικίας. Κι εμείς, τρομαγμένοι υποσυνείδητα από τη διαδικασία της γήρανσης που μας θυμίζει το γεγονός του θανάτου, κι ασφαλώς του θανάτου ΜΑΣ, αρχίζουμε να ψάχνουμε για έναν νεώτερο αντικαταστάτη του συντρόφου μας, για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ξανανιώσαμε κι ότι ο θάνατος δεν θα έρθει ποτέ, ή τουλάχιστον, θ' αργήσει περισσότερο. Αυτά και διάφορα άλλα είναι τα ταπεινά πράγματα, όχι το σεξ αυτό καθ' εαυτό.
Ούτε και η ηδονή είναι κακή από μόνη της. Δεν είναι κακό ούτε βλαβερό να χαίρεται κανείς π.χ. ένα νόστιμο φαγητό. Βλαβερό είναι το να αντιμετωπίζει το φαγητό όχι σαν μέσο για να διατηρηθεί στη ζωή και να είναι υγιής, αλλά σαν μέσο για να έχει ηδονή, ακόμα κι αν αυτό τον καταστρέφει. Π.χ. κάποιος που έχει ζάχαρο και τρώει γλυκά, ή τριγλυκερίδια και τρώει κρέατα. Βλαβερό είναι το να τρώει παραπάνω απ' όσο χρειάζεται για να έχει συνέχεια αυτή την ηδονή, ή το να απασχολεί συνέχεια το μυαλό του με το πώς θα φάει και το πώς θα ευχαριστηθεί το φαγητό καλύτερα. Το πρόβλημά μας σε κάθε περίπτωση δεν είναι η χρήση της ηδονής, αλλά η παράχρηση και η κατάχρηση, και ο λόγος για τον οποίο πρέπει να είμαστε εγκρατείς με τις ηδονές, είναι το ότι είναι ΕΘΙΣΤΙΚΕΣ και εύκολα αιχμαλωτίζουν και μας μετατρέπουν σε δούλους. Σε κάποιους δηλ. που εργάζονται, δουλεύουν, κυρίως για να ικανοποιούν αυτές. Κι έτσι τυφλώνονται και χάνουν τα υπόλοιπα, ή δεν τους δίνουν την αξία που πρέπει.
Στα πλαίσια του γάμου, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, κάνουμε σεξ ΒΑΣΙΚΑ για αναπαραγωγή. Για να το πω αλλιώς, κανείς δεν παντρεύεται κάποιον με τον οποίο δεν θέλει να κάνει παιδιά - εκτός από γάμους συμφέροντος, αλλά δεν μιλάμε γι' αυτούς τώρα. Μπορεί να μην θέλει να κάνει παιδιά αύριο, να τα τοποθετεί στο μακρινό μέλλον, αλλά αν δεν ήθελε έστω και στο μέλλον να κάνει παιδιά μαζί μ' αυτόν που παντρεύτηκε, δεν θα τον παντρευόταν καθόλου.
Αυτός ακριβώς ο παράγοντας "αναπαραγωγή" είναι πολλές φορές καθοριστικός για το μέλλον μιας σχέσης όταν συλληφθεί ένα παιδί. Γιατί τότε ο μέχρι χθες ερωτευμένος, μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι ναι μεν θέλει να "είναι μαζί" με την "καλή του", αλλά όχι και να κάνουν και παιδί... όχι και να συνδεθεί μαζί της σε πιο μόνιμη και σταθερή βάση, όχι και να κάνει θυσίες για να έρθει στον κόσμο το αποτέλεσμα της ένωσής του μαζί της. Μέχρι τώρα είχε μόνο ηδονή από την όλη κατάσταση. Αυτό θέλει, και μόνο αυτό, τα υπόλοιπα του πέφτουν πολύ βαριά. Οπότε είναι πολύ πιθανό να την πιέσει να κάνει άμβλωση και σε περίπτωση που αυτή δεν το δεχτεί, να την εγκαταλείψει... ενώ αν το δεχτεί, να συνεχίζει μαζί της όπως πρώτα να "αποκτά εμπειρίες".
Ασφαλώς το σεξ εκτός από αναπαραγωγή, έχει μέσα και ηδονή. Και πόσοι θα έκαναν παιδιά, αν δεν ήταν η ηδονή μέσα στο παιχνίδι; Είναι μια ασφαλιστική δικλείδα χάρη στην οποία το ανθρώπινο γένος διαιωνίζεται έστω και από σπόντα! Και η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο φύλων, που ξέσπασε με την πτώση του ανθρώπου, ξεπερνιέται έστω κι επιφανειακά. Ο άντρας είναι καλός με τη γυναίκα, για να είναι κι αυτή "καλή μαζί του", ασχέτως αν σε κάθε ευκαιρία αναφωνεί "την π...α την Εύα!" και μέσα του σκέφτεται ότι αυτή, η γυναίκα, φταίει που είμαστε έξω απ' τον Παράδεισο, που πεθαίνουμε, που γερνάμε. Κοιτάξτε λίγο τις στατιστικές βίας κατά των γυναικών και θα δείτε πόσοι μισογύνηδες δολοφόνοι ήταν παράλληλα και ανίκανοι. Δεν μπορούσαν να αποκομίσουν ηδονή από τη γυναίκα, δεν τους ήταν χρήσιμη, και την έβγαζαν απ' τη μέση. Οι ανίκανοι δολοφόνοι τις σκοτώνουν στην πραγματικότητα, και οι ανίκανοι συγγραφείς στα βιβλία τους.
Ασφαλώς και μέσα στα πλαίσια του γάμου, οι περισσότεροι άνθρωποι εξακολουθούμε να κάνουμε σεξ για να έχουμε ηδονή. Δεν έχουμε μόνο την αναπαραγωγή σαν σκοπό μας, ακόμα κι αν είμαστε Χριστιανοί ή αν δεν είμαστε, αλλά δεχόμαστε ότι ο βασικός σκοπός του σεξ είναι η αναπαραγωγή. Στα πλαίσια του γάμου όμως, οι Χριστιανοί έχουν ζητήσει την ευλογία του Θεού και έχουν εντάξει το σεξ μέσα σε μια άλλη δυναμική που ωφελεί και εξελίσσει συνολικά το ανθρώπινο πρόσωπο, αφού περιλαμβάνει τη θυσία του ενός για τον άλλο.

«Δεν μπορείς να κορεστείς κάνοντας σεξ μόνο με τον ίδιο άνθρωπο για πάντα ;»

Εξαρτάται από το ποιος είσαι και πώς έχεις βιώσει το σεξ ΠΡΙΝ παντρευτείς ακόμα. Για τους Χριστιανούς η άσκηση, που ξεκίνησε με την προγαμιαία ζωή όπου οι μελλόνυμφοι δεν έκαναν σεξ - ή που τουλάχιστον το απέφευγαν όσο μπορούσαν και δεν το άφηναν να τους εθίσει και να τους σκοτίσει, με τη δικαιολογία ότι "είναι φυσικό" - συνεχίζεται και μέσα στο γάμο. Υπάρχουν περίοδοι, όπως οι Σαρακοστές, οι Τετάρτες και οι Παρασκευές, και οι παραμονές των ημερών που θα κοινωνήσουν, κατά τις οποίες κοινή συναινέσει απέχουν από το σεξ. Οι περίοδοι αυτές ποικίλλουν σε μέγεθος, ανάλογα με την αντοχή των συζύγων, και η παρουσία τους, εκτός από το ότι ωφελεί τους συζύγους πνευματικά επιρέποντάς τους να είναι κύριοι των ορμών τους, δεν τους αφήνει και να μπουχτίσουν το σεξ ώστε να νιώσουν κορεσμό. Τη συγκεκριμένη χρησιμότητα της αποχής την είχε καταλάβει κι ο Λυκούργος, ο νομοθέτης της αρχαίας Σπάρτης: είχε ορίσει τα πρώτα χρόνια του γάμου ο σύζυγος να συναντάει τη γυναίκα του μόνο κρυφά, και για λίγο, για να μην προλάβουν να βαρεθούν. Για αρκετά χρόνια - αν π.χ. ο γαμπρός ήταν είκοσι, μιλάμε για 10 ολόκληρα χρόνια ώσπου να γίνει 30 και να μπορεί πια να κατοικεί στο σπίτι του με τη γυναίκα του - ερχόταν απ' το στρατόπεδο με χίλιες προφυλάξεις κι έπρεπε να προσέξει πολύ όταν έφευγε να μην τον έβλεπε κανείς, γιατί εθεωρείτο ντροπή να τον δουν και θα τον κορόιδευαν. Μόνο που στη χριστιανική άσκηση, η οποία γίνεται ελεύθερα και κοινή συναινέσει, δεν υπάρχει κάποιος άτεγκτος νόμος και η κατάσταση προσαρμόζεται στις δυνατότητες του εκάστοτε ζευγαριού, και μάλιστα του μέλους που είναι πιο επιρρεπές στην ηδονή, για να μην αισθάνεται αυτό άσχημα.
Πολλοί που δεν είναι Χριστιανοί, ή τουλάχιστον δεν είναι ιδιαίτερα θερμοί Χριστιανοί, ασκούνται κι αυτοί μέσω του γάμου ως προς το ότι αν και η γενετήσια ορμή τους μπορεί να έχει κατά καιρούς διάφορους στόχους (βλ. το εγωιστικό γονίδιο) από δική τους επιλογή δεν έχουν επαφές με άλλα πρόσωπα εκτός από τον/την σύζυγό τους. Δυστυχώς, αυτοί που είχαν προγαμιαίες σχέσεις με άλλα πρόσωπα, η πείρα αποδεικνύει ότι είναι πιο εύκολο να προσανατολιστούν και μετά το γάμο τους σε άλλα πρόσωπα και να απατήσουν τον σύντροφό τους μ' αυτά. Ένας λόγος είναι ότι καθώς δεν είναι μαθημένοι στην άσκηση, θεωρούν δυσβάστακτο οτιδήποτε δεν τους επιτρέπει να αποκτήσουν άμεσα/βραχυπρόθεσμα την ηδονή που θέλουν. Άλλος είναι ότι δεν έχουν ταυτίσει μέσα τους την έννοια του αντίθετου φύλου με το συγκεκριμένο, μοναδικό πρόσωπο του συζύγου τους, αλλά την έχουν ήδη διασπασμένη σε άλλα πρόσωπα που γνώρισαν πριν από αυτό που παντρεύτηκαν και δεν τους φαίνεται τόσο τρομερό να πάνε και μ' άλλο ένα, αφού μάλιστα "μόνο το σύντροφό τους αγαπούν". Έτσι η προγαμιαία ζωή του ανθρώπου επιδρά τελικά και στη μεταγαμιαία του ζωή, και ο άνθρωπος που δεν έχει σκεφτεί τους λόγους που τον κάνουν να κοιτά αλλού, νομίζει ότι απλώς κορέστηκε να κάνει σεξ πάντα με τον ίδιο σύντροφο.
Υπάρχει τέλος κάτι, που συμβαίνει όταν περνούν τα χρόνια και η ορμονική ισορροπία του ανθρώπου αλλάζει ανάλογα με τις νέες προτεραιότητες: στο φυσικό επίπεδο, δεν έχει πια πολλά χρόνια ζωής μπροστά του ώστε να φροντίσει ικανοποιητικά, και για όσον χρόνο είναι απαραίτητος τυχόν νέους απογόνους, και στο πνευματικό επίπεδο πρέπει να ετοιμαστεί για το μεγάλο πέρασμα που λέμε θάνατο. Έτσι η διάθεση για σεξ μειώνεται, σε κάποιους πολύ και σε άλλους λιγότερο. Ο άνθρωπος που έχει από νέος θέσει ως προτεραιότητα την ηδονή δια του σεξ παθαίνει πανικό σ' αυτή την περίπτωση, και συχνά τα ρίχνει στο σύντροφό του με τον οποίο "γερνούν μαζί". Αυτός δεν θέλει να γεράσει και να πεθάνει, έτσι λοιπόν παρατά ή παραγκωνίζει τον σύντροφό του, πλακώνεται στα βιάγκρα και τα συναφή και μπλέκει με νεώτερα άτομα, και νομίζει ότι έχει βαρεθεί το σύντροφό του επειδή για τόσα χρόνια έκανε σεξ μόνο μ' αυτόν και πρέπει επιτέλους να αλλάξει "μενού". Στην πραγματικότητα αυτός δεν βρίσκεται ακριβώς σε κατάσταση κορεσμού επειδή κάνει σεξ με το ίδιο άτομο "για πάντα", αλλά σε κατάσταση πανικού επειδή είναι προσκολλημένος σε κάποια πράγματα.

Αυτά που υποστηρίζω στην πραγματικότητα - αν τα κατάλαβες - είναι ότι ο άνθρωπος πρέπει να δρα ως σύνολο τάσεων και δυνάμεων στο οποίο κυριαρχεί η ελεύθερη βούλησή του, και όχι ως έρμαιο κάποιου φυσικού νόμου στον οποίο είναι ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΣ να υποταχτεί γιατί «είναι φυσικό». Τουτέστιν «πρέπει να κάνω σεξ γιατί μου σηκώνεται». «Έχω ένα ενοχλητικό πρήξιμο». «Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς». «Είμαι στην ηλικία που πρέπει να...» και άλλα τέτοια. Όταν κάνεις σεξ γι' αυτούς τους λόγους μετατρέπεις τον άλλον σε αντικείμενο, σε πράγμα για να κάνεις τη δουλειά σου. Και αφού έχεις έτσι ενωθεί με ένα πράγμα, μετατρέπεσαι σε πράγμα κι εσύ και γίνεστε δυο πράγματα που ένα μεγάλο ποτάμι τα παίρνει και τα οδηγεί όπου θέλει.
Δεν θα υποστηρίξω ότι είναι εύκολο να είναι κάποιος εγκρατής, ειδικά αν ανήκει στο αντρικό φύλο με την τεστοστερόνη του, θα υποστηρίξω όμως ότι είναι δυνατό γιατί το έχω δει να γίνεται και κανείς που ξέρω δεν πέθανε επειδή σταμάτησε να κάνει σεξ ή επειδή δεν άρχισε ακόμα! Και να σου πω και το άλλο; Πιο εύκολα αντέχεται το να μην αρχίσεις παρά το να αρχίσεις και να σταματήσεις.
Όσο για το «εναντίον της φύσης» η φύση των ανθρώπων και των ζώων δεν είναι η ίδια. Τα ζώα δεν έχουν τίποτ' άλλο από το ένστικτο, δεν θα δεις ποτέ και πουθενά ένα ζώο που να μην ζευγαρώνει στην καθορισμένη εποχή ή που να ζευγαρώνει σε μη καθορισμένη εποχή, ή που να μην ζευγαρώνει καθόλου και ν' ακολουθεί το μοναχικό βίο. Ο άνθρωπος έχει κι άλλα πράγματα και μπορεί να ενωθεί με το άλλο φύλο όποτε θέλει, ή να μην ενωθεί αν δεν θέλει. Το ότι δεν θέλει, δεν σημαίνει ότι δεν το επιθυμεί, άλλο η βούληση κι άλλο η επιθυμία.
Αφού είμαι άνθρωπος, το σώμα μου είναι υποχρεωμένο να κάνει ό,τι θέλω ΕΓΩ, όπως ακριβώς ένα άλογο πρέπει να υπακούσει στον αναβάτη. Το να υποκύπτει κανείς στα ένστικτα και να ζει όπως τον κατευθύνουν αυτά, είναι αυτό που είναι αντίθετο στη φύση του ανθρώπου κι αυτό που του στερεί την ελευθερία και τον καταπιέζει τελικά.

Όταν ο άνθρωπος έχει φρικάρει από δυο, τρεις, τέσσερις, μην πάω παρακάτω, σχέσεις που τον έχουν ταρακουνήσει - γιατί είναι ΦΟΒΕΡΟ ΣΟΚ όταν μια σχέση που έχεις πάρει στα σοβαρά διαλύεται - το πιο πιθανό είναι αντί για το γάμο να έρθει πρώτα η καχυποψία για τους ανθρώπους και τις σχέσεις, που δυσχεραίνει το γάμο, ακόμα κι ο ψυχίατρος. Επίσης μπορεί ο γάμος να μην «έρχεται», παρότι ο άνθρωπος «δεν πιστεύει πως είναι βλακεία», γιατί έχει πια τραυματιστεί και δεν θέλει να εκτεθεί στον κίνδυνο να πληγωθεί ξανά, κι έτσι υποσυνείδητα να το αναβάλει συνέχεια.
Τέλος εγώ δεν είπα ότι «απαγορεύεται» τίποτα, ούτε και θέλω ν' απαγορεύσω τίποτα σε κανέναν. Λέω απλώς ότι κάποια πράγματα που ο άνθρωπος μπορεί να τα κάνει και αν τα κάνει το πιθανότερο είναι ότι θα του αρέσουν, δεν του βγαίνουν τελικά σε καλό. Πώς το έλεγε ο Παύλος, «όλα μου είναι δυνατά αλλά δεν με συμφέρουν όλα»; Είναι κάτι που το γνωρίζω κι έχω χρέος να το πω, κι όχι «να κρύβω τα σκουπίδια κάτω απ' το χαλάκι».

Θυμάμαι μια φορά τον καιρό που είχα κι εγώ «προγαμιαίες» σχέσεις, ήμουν έξω από μια συναυλία με ένα γνωστό μου (όχι τον «φίλο» μου) και ξαφνικά εμφανίστηκε μια κοπέλα με την οποία είχε σχέση πριν από χρόνια. Συγκινήθηκε που την είδε, καθώς γύρισε πίσω σε μια εποχή που ήταν πιο «φρέσκος» και πιο συναισθηματικός. Όμως εκείνος ήταν ανύπαντρος και διαλυμένος σε 500 σχέσεις που τον είχαν κάνει 500 κομμάτια, ενώ εκείνη ήταν τριάντα και κάτι χρόνων, παντρεμένη με δυο παιδιά. Μιλήσανε, και μόλις έφυγε γυρίζει και μου λέει: «Ε βέβαια, άμα περάσεις τα τριάντα τι άλλο να κάνεις, από το να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά». Σε ελεύθερη μετάφραση ο συγκεκριμένος εννοούσε: Όσο είσαι νέος να κερδίσεις εμπειρίες κι όταν πια φας τα ψωμιά σου κι αρχίσει να μην περνάει η μπογιά σου, να βρεις κανένα ομοιοπαθές μπουχτισμένο ον και να ανοίξετε σπίτι να κάνετε παιδιά, γιατί, τι άλλο να κάνετε πλέον... Εκείνη τη στιγμή ένιωσα μια φρίκη, και κατάλαβα ότι αυτή η θεώρηση, την οποία είχα τότε κι εγώ αλλά την εξέφραζα πιο κομψά, ήταν σάπια και απάνθρωπη κι ενώ φαινόταν ότι μου πρόσφερε τα πάντα - και τις «εμπειρίες» και το γάμο με τα παιδιά - τελικά μου τα έκλεβε όλα, με κούραζε και δεν μου άφηνε τίποτα. Το ωραίο, σκέφτηκα, είναι να μπορείς να προσφέρεις σ' αυτόν που αγαπάς ΤΑ ΠΑΝΤΑ από τον εαυτό σου, όχι να είσαι κουρασμένος και ποδοπατημένος και ανίκανος πια να δοθείς, και να βλέπεις το γάμο σαν αποκούμπι στο οποίο καταφεύγεις γιατί εξάντλησες όλα τα άλλα και δεν έχεις τίποτ' άλλο να κάνεις πια. Βέβαια, δεν άλλαξα απ' τη μια μέρα στην άλλη, αλλά κάτι άρχισε να γίνεται μέσα μου από εκείνο το βράδυ. Να είναι καλά το παιδί που μου το εξέφρασε τόσο ωμά και απροσποίητα αυτό που οι άλλοι ωραιοποιούν συνήθως.

Πράγματι η ορμή λειτουργεί μέσα στον άνθρωπο για πολλά χρόνια μέχρι οι ειδικές ορμόνες του να ατονήσουν, και δεν είναι εύκολο να σταματήσει κανείς να επιθυμεί να το κάνει. Όμως όσο κι αν σου φανεί παράξενο μπορεί να παρουσιάζει κορεσμό ενώ παράλληλα το κάνει κιόλας! Τα παραδείγματα άπειρα δυστυχώς: Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι άτομα κοντά στην 4η δεκαετία της ζωής, που το έχουν κάνει με αμέτρητους συντρόφους και με όλους τους τρόπους που κατεβάζει η κεφαλή τους ή που μπορούν να δουν σε μια πορνοταινία, κι αισθάνονται ένα κενό και ψάχνουν για ένα νέο σύντροφο - καμμιά παρθένα ει δυνατόν - που θα τους κάνει να αισθανθούν λίγη από τη φρεσκάδα που είχαν όταν ξεκινούσαν. Θυμάμαι κι άλλους που ψάχνουν για νέες συγκινήσεις βάζοντας αγγελίες σε sites γνωριμιών. Άλλους που σκέφτονται να διευρύνουν λίγο τον ορίζοντα με σαδισμούς, μαζοχισμούς κ.α. γιατί για κάποιον άγνωστο λόγο άρχισαν να βαριούνται... Και ο κατάλογος αμέτρητος. Μια κουφή περίπτωση ήταν ένας φίλος που δεν είχε πια στύση με γυναίκες που του άρεσαν, και νόμιζε ότι έχει γίνει ομοφυλόφιλος. Αυτό του φάνηκε τρομερό κι έτσι πήγε για πρώτη φορά να εξομολογηθεί σ' έναν ιερέα, και του έλεγε «πάτερ, άρχισα να γίνομαι ομοφυλόφιλος, δεν με συγκινούν οι γυναίκες πια» και τέτοια. Ευτυχώς έπεσε σ' ένα διορατικό γέροντα που εντόπισε αμέσως το πρόβλημα, ότι δηλ. ο άνθρωπος είχε κουραστεί από σχέσεις που ήταν κατά βάση σεξουαλικές και το σώμα του είχε επαναστατήσει κι αρνιόταν πια να λειτουργεί σ' αυτά τα πλαίσια. Ο πνευματικός του είπε να κάνει αποχή σε συνδυασμό με τα κλασικά - προσευχή, νηστεία, τακτική εξομολόγηση κι εκκλησιασμό. Αυτός τα έκανε, βασικά επειδή είχε τρομάξει. Μέσα από αυτά άρχισε να νιώθει να αναζωογονείται. Σε κάποια στιγμή ερωτεύτηκε μια χριστιανόφατσα που γνώρισε εκεί, παντρεύτηκε και λειτουργεί μέσα στο γάμο του μια χαρά. Ούτε ομοφυλόφιλος ήταν, ούτε ανίκανος ούτε τίποτα απ' αυτά, κουρασμένος ήταν και ήθελε να λειτουργήσει ως ολόκληρος άνθρωπος! Γύρευε πόσοι από αυτούς που τρέχουν σε ψυχιάτρους και παίρνουν Βιάγκρα, έχουν παρόμοια προβλήματα κορεσμού.

Επειδή μ' αρέσει να ακριβολογώ, ούτε όλοι αυτοί που ξεκίνησαν με προγαμιαίες σχέσεις θα αποτύχουν απαραίτητα, ούτε όλοι αυτοί που ξεκίνησαν χωρίς προγαμιαίες σχέσεις είναι απόλυτο ότι θα πετύχουν. Χρειάζονται πολύ περισσότερα για να πετύχει ένας γάμος, άσε που σε κάποιες κοινωνίες δεν υπάρχουν προγαμιαίες σχέσεις γιατί αν υπάρξουν, αυτοί που τις έχουν μπορεί και να χάσουν τη ζωή τους. Εγώ αναφέρομαι στην αποφυγή των προγαμιαίων σχέσεων σαν πνευματική προετοιμασία για το γάμο, σαν άσκηση, όχι σαν αναγκαστική κατάσταση ούτε σαν κάτι που το κάνει κάποιος για ν' αποδείξει στον εαυτό του και στον άλλο ότι είναι εγκρατής και «ενάρετος». Μακριά από μένα αυτοί οι φαρισαϊσμοί.

Προσωπικά δεν το θέτω (το θέμα του σεξ) ακριβώς στη βάση της ηθικής (πρέπει-δεν πρέπει) αλλά το βλέπω σαν ένα πρακτικό θέμα. Η αντιμετώπιση της ηδονής είναι ένα από τα πολύ βαθειά και ουσιαστικά ζητήματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι αναζητητές της σοφίας ασχολήθηκαν μ' αυτό, από τους αρχαίους μας προγόνους μέχρι τους Ταοϊστές, τους Βουδιστές κ.α. Το να μην είσαι εγκρατής με τις ηδονές (όχι μόνο τη σεξουαλική) τρέφει τον εγωισμό και την ανυπομονησία και διάφορα άλλα, που εκδηλώνονται σε όλους τους τομείς της ζωής και καθορίζουν τη στάση μας απέναντι στους άλλους ανθρώπους.

Από μόνη της (η αποχή από το σεξ) δεν μπορεί να οδηγήσει σε τίποτα. Ειδικά αν είναι αναγκαστική, ή αν γίνεται για κοινωνικούς λόγους. Αν όμως γίνει στα πλαίσια μιας σοβαρής πνευματικής ζωής τότε μπορεί να φέρει πολύ καλό, αν συντρέχουν και οι άλλες προϋποθέσεις βέβαια: 1) οι σύντροφοι να ταιριάζουν σαν χαρακτήρες 2) να παρουσιάζονται όπως είναι, όχι να δείχνουν ένα ψεύτικο πρόσωπο για να «τυλίξουν» τον άλλο 3) να δέχονται ο ένας τον άλλο όπως είναι κι όχι να περιμένουν να «μπει η κουλούρα» για να αναδομήσουν την προσωπικότητα του άλλου καταπώς γουστάρουν 4) να είναι διατεθειμένοι να κάνουν θυσίες για να είναι μαζί 5) να μην επιτρέψουν στους γονείς, συγγενείς και φίλους να χώνουν τη μύτη τους 6) και το πολύ βασικό: να υπάρχει φυσική έλξη, όχι να βλέπουν ο ένας τον άλλον μόνο σαν φίλο κι αδελφό, γιατί αν βλέπονται έτσι ποιος ο λόγος να παντρευτούν!
Το προσωπικό μου πιστεύω για το γάμο είναι, ότι αν ο ένας δεν είναι πρόθυμος κι έτοιμος να ΠΕΘΑΝΕΙ για τον άλλον, ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης.

Προσωπικά δεν μπορώ να δω τον άνθρωπο σαν μηχάνημα που πρέπει να δοκιμαστεί για να δούμε αν κάνει για τη δουλειά μας. Ίσα-ίσα μερικές «δοκιμές» οδηγούν σε διάφορα προβλήματα στη συνέχεια. Π.χ. η πρόωρη εκσπερμάτωση συχνά - κατά τους ειδικούς πάντα - οφείλεται στη συνήθεια της αυτοϊκανοποίησης ή επιδεινώνεται από αυτήν. Αφού έχεις μάθει μόνος, άντε μετά να συντονιστείς με τον άλλον... Άλλο γνωστό και κλασικό: Ο δεκαεξάχρονος που δεν θέλει ν' αφήσει το κορίτσι του έγκυο εφαρμόζει το γνωστό «τράβηγμα» κι από το άγχος που του προκαλεί η σκέψη ότι πρέπει να προλάβει να τραβηχτεί, παρουσιάζει πρόωρη εκσπερμάτωση. Και άλλο δυστυχώς γνωστό και κλασικό που το έχω δει να συμβαίνει: μια κοπέλα «καθ' όλα φυσιολογική» λίγο μετά το γάμο παρουσίασε ψυχρότητα. Ο λόγος: πριν το γάμο είχε κάνει άμβλωση με τον ίδιο που παντρεύτηκε και λίγο μετά το γάμο της, μια φίλη της έμεινε έγκυος κάνοντάς την να βιώσει ξανά την κατάσταση που προηγούμενα είχε απωθήσει. Τελικά ο γάμος διαλύθηκε εξαιτίας της δοκιμής και της λάθος αντιμετώπισης του αποτελέσματος της δοκιμής. Η κοπέλα είχε πιεστεί να κάνει άμβλωση, θεωρούσε τον άντρα της υπεύθυνο και δεν μπορούσε, ή δεν ήθελε, να τον συγχωρήσει και να λειτουργήσει μαζί του.
Τα προβλήματα ανικανότητας, πρόωρης εκσπερμάτωσης κ.τλ. έχουν δυο βασικά είδη αιτίων, τα ψυχολογικά και τα οργανικά, κι ενισχύονται από κάποιες συνήθειες. Όταν ο άνθρωπος πριν το γάμο λειτουργεί καλά από πλευράς πνευματικής, ψυχολογικής και σωματικής, δεν θα έχει σεξουαλικό πρόβλημα, κι αν έχει, μπορεί κάλλιστα να το λύσει και μετά το γάμο. Οπότε γιατί να διαλυθεί ο γάμος;

Υ.Γ. Όταν λέω να λειτουργεί καλά πνευματικά, εννοώ μεταξύ άλλων να μη θεωρεί ότι το σεξ είναι κάτι βρώμικο και κακό γιατί τότε δεν τον βλέπω καλά. Ή ανίκανος-ψυχρή θα γίνει, ή θα παρουσιάσει κάποια άλλη ανωμαλία".