Η γυναίκα στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη είναι κατώτερη από τον άντρα και υφίσταται καταπίεση. Αυτό αποδεικνύεται από πολλά εδάφια για την ακαθαρσία κατά την περίοδο, τη λοχεία, τη μεγαλύτερη διάρκεια παραμονής στο σπίτι αν είχε γενήσει κορίτσι, την υποταγή που λέει ο Παύλος κ.α.

Στην Π.Δ. η γυναίκα δεν φαίνεται κατώτερη, αφού:
-Η γυναίκα ρωτά το Θεό απευθείας, δίχως τη διαμεσολάβηση του άντρα της? ο Θεός της απαντά απευθείας, δίχως να έχει μεσολαβητή το σύζυγό της (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΕ: 22-23).
-Ο Θεός ακούει τις γυναίκες όπως και τους άντρες (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ Λ: 17: "και επήκουσεν ο Θεός Λείας"). Ο Θεός κάνει διάλογο με γυναίκες (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ: 7 κ.ε.).
-Ο Θεός εμφανίζεται και σε γυναίκες (π.χ. ΚΡΙΤΑΙ ΙΓ: 3). Η πρώτη μετα-Αδαμιαία εμφάνιση του «αγγέλου του Κυρίου» (του Λόγου), είναι σε γυναίκα, την Άγαρ (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ: 7).
-Η κοπέλα ρωτιέται (δεν την διατάζουν ούτε την αναγκάζουν) από την οικογένειά της, αν θέλει να αναχωρήσει για τη χώρα του μνηστήρα της. (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΔ: 57- 58). Ο Θεός ορίζει οι ανύπαντρες κοπέλες, που είναι ορφανές από πατέρα, να παντρευτούν η καθεμιά όποιον της αρέσει ("ού αρέσκη εναντίον αυτών, έστωσαν γυναίκες"), αρκεί αυτός να είναι από την ίδια φυλή, ώστε να μην μεταβιβάζεται η πατρική περιουσία από τη μια φυλή σε άλλη (ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΣΤ: 6-7).
-Ο Θεός δίνει δίκαιο σε κοπέλες που ζητούσαν την περιουσία του πατέρα τους, λέγοντας πως αν κάποιος δεν έχει γιο και πεθάνει, η κόρη του προηγείται στη σειρά από τον αδερφό του (ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΖ: 8 -9).
-Η σύζυγος έχει το δικαίωμα να δίνει στο παιδί της, ζώντος του πατέρα, όνομα (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ Δ: 25? ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΘ: 32).
- Ο Θεός λέει στο σύζυγο να υπακούσει στη γυναίκα του, σε όλα όσα του πει (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑ: 12).
-Η σύζυγος έχει δικαίωμα λόγου στην εκλογή συζύγου του παιδιού της κι ο σύζυγός της την ακούει (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΖ: 46 κ.ε.).
-Η γυναίκα συνιστά νομικώς αξιόπιστο μάρτυρα κατηγορίας, όπως ακριβώς είναι ο άντρας, διότι ορίζεται πως κάθε καταδικαστική απόφαση πρέπει να στηρίζεται σε μαρτυρία δύο ή τριών μαρτύρων (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΘ: 15), ενώ ταυτόχρονα ορίζεται πως για την καταδίκη ενός απειθούς γιου είναι αρκετή η μαρτυρία του πατέρα και της μητέρας (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΑ: 20). Αν η σύζυγος, η γυναίκα, δεν θεωρούνταν αξιόπιστος μάρτυρας, δεν θα αρκούσε η μαρτυρία του πατέρα. Ισότητα άντρα και γυναίκας ως προς την μαρτυρία, λοιπόν.
-Η άτεκνη χήρα κληρονομεί την περιουσία του άντρα της και έχει δικαίωμα να την πουλήσει (ΡΟΥΘ Δ: 3 και 9). Οι γυναίκες κατείχαν δούλους (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΘ: 24, 29).
-Ο Θεός της Π.Δ. ορίζει ότι όποιος είναι νιόπαντρος δε θα λάβει μέρος σε πόλεμο και δε θα του επιβληθεί κανένα άλλο δημόσιο καθήκον, ώστε να μείνει ελεύθερος επί ένα έτος σπίτι του, για να δώσει χαρά στη σύζυγό του. (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΔ: 5: "Εάν δε τις λάβη γυναίκα προσφάτως, ουκ εξελεύσεται εις πόλεμον, και ουκ επιβληθήσεται αυτω ουδέν πράγμα· αθωος έσται εν τη οικία αυτού ενιαυτόν ένα, ευφρανεί την γυναίκα αυτού, ην έλαβεν"). Όχι για να απολαύσει ο στρατεύσιμος νιόπαντρος τη σύζυγό του, αλλά για να απολαύσει αυτή τον σύζυγό της, απαλλάσσεται αυτός από στρατιωτικές υποχρεώσεις.
-Ο Θεός καθιερώνει απόλυτη ισότητα στην τιμή που αποδίδουν τα παιδιά στον πατέρα κα τη μητέρα τους (π.χ. ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ: 15).
-Ο Θεός ορίζει ίδια μεταχείριση για τον δούλο και την δούλη (ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ: 26 - 27).
-Ο Θεός ορίζει το ίδιο χρονικό διάστημα (7 έτη) για την απελευθέρωση του δούλου ή της δούλης (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΕ: 12), καθιερώνοντας ισότητα και σ' αυτό ακόμη το ζήτημα.
-Ο Θεός ορίζει την ίδια διαδικασία εξιλασμού και άφεσης των αμαρτημάτων για τον άντρα και τη γυναίκα (π.χ. ΑΡΙΘΜΟΙ Ε: 6 - 7).
-Αν κάποιος είχε τάξει τον εαυτό του στο Θεό και ήθελε να απαλλαγεί από αυτό το τάξιμο, η αξία για τον άντρα ήταν 50 «δίδραχμα» (shekel) αργυρίου προσφορά στο Ναό, ενώ για τη γυναίκα 30 (ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΚΖ: 3,4), δηλαδή η γυναίκα μπορούσε να απαλλαγεί πιο εύκολα από τον άντρα. Αυτό δεν υποτιμά την αξία της, όπως νομίζουν μερικοί, αφού οι δούλοι κι οι δούλες είχαν την ίδια αξία. Πρόκειται μάλλον για διευκόλυνση της γυναίκας να ξεπληρώσει πιο γρήγορα το χρέος της.
-Ο Θεός ορίζει την ίδια τιμωρία για το φόνο άντρα και γυναίκας, γιου και κόρης (π.χ. ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ: 28-32).
-Ο Θεός ορίζει την ίδια τιμωρία για άντρα και γυναίκα, αν αυτοί αποστατήσουν από αυτόν. (π.χ. ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ Κ: 27 ? ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΖ: 2- 5).
-Ο Θεός ορίζει την ίδια τιμωρία για τον άντρα ή τη γυναίκα που μοιχεύει (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ: 22). Μάλιστα ο άντρας που βιάζει ανυπεράσπιστη κοπέλα θανατώνεται, ενώ σ' αυτήν δεν επιβάλλεται καμία τιμωρία (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ: 25-26). Θα μου πείτε, αυτό μας έλειπε να έβαζε τιμωρία στη βιασμένη... Μην το πείτε! Γιατί σε κάτι μουσουλμανικές κοινωνίες η γυναίκα που βιάζεται τιμωρείται κιόλας, καθώς θεωρείται ότι έχει προκαλέσει τον αθώο και κακόμοιρο βιαστή.

Επιπλέον, ο σύζυγος που, επειδή θέλει να χωρίσει, συκοφαντεί την γυναίκα του, αλλά αποδειχτεί ψεύτης, πληρώνει πρόστιμο επειδή διέβαλε και εξευτέλισε το όνομά της και δε μπορεί να τη διαζευχθεί ποτέ (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ: 19).
Η διάταξη για την ακαθαρσία κατά την περίοδο είχε μάλλον ευεργετικό χαρακτήρα για τις γυναίκες, αφού από το φόβο της μόλυνσης οι άλλοι τις άφηναν στην ησυχία τους. Φαντάσου τι ωραία θα ένιωθες αν ήσουν γυναίκα και είχες περίοδο, πονούσε η κοιλιά σου (πού παυσίπονα εκείνη την εποχή) κι από πάνω είχες και τον άντρα σου να σου ζητάει σεξ ή να απαιτεί να πας να δουλέψεις στο χωράφι μαζί του όπως τις υπόλοιπες μέρες, αντί να σε αφήσει να ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου να ηρεμήσεις. Δεν νομίζω να άρεσε σε κανέναν να του φέρονται έτσι...

Σχετικά με τη λοχεία, η διαφορά της «περιόδου ακαθαρσίας» όταν το παιδί ήταν κορίτσι υπήρχε όχι ως ένδειξη κατωτερότητας του γυναικείου φύλου, αλλά ως υπενθύμιση ότι η γυναίκα απατήθηκε πρώτη από τον διάβολο. Μα δεν ισχύει πια για τους Χριστιανούς, καθώς η Παναγία εκπλήρωσε αυτό που απέτυχε η Εύα.
Εκεί που στον Ισραηλίτη επιτρέπεται να πάρει γυναίκα του κάποια από φυλή που έχει υποδουλώσει, του επιτρέπεται μόνο ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΗΝΑ. Που είναι πολύ πιθανό να του έχει περάσει η κάψα και να την αφήσει την αιχμάλωτη στην ησυχία της... Αν πάλι, έπειτα ο Ισραηλίτης άντρας θελήσει να τη χωρίσει, υποχρεούται να της χαρίσει την ελευθερία και με κανένα τρόπο δε θα την πουλήσει ως δούλη (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΑ: 13-14).
Στα χωρία της Κ.Δ. λοιπόν, δεν ζητείται από τη γυναίκα να «μαθαίνει ό,τι της λένε, με σκυφτό το κεφάλι και κλειστό το στόμα. Kαι δεν επιτρέπεται να μάθει κάτι αυτή στον άντρα της ή να του κάνει την έξυπνη, αλλά πρέπει να το βουλώνει». Αυτά είναι παρερμηνείες ανθρώπων που δεν ξέρουν, μια που ήδη από την Π.Δ. έχουμε δει τον Θεό να λέει στον Αβραάμ να ακούσει τη γυναίκα του τη Σάρα, και η Ισραηλίτισσα Δεββώρα είναι προφήτισσα και κριτής (όπως οι άντρες Κριτές), δηλαδή αρχηγός - αν και γυναίκα - των Ισραηλιτών: "και Δεββώρα γυνή προφήτις, γυνή Λαφιδώθ, αύτη έκρινε τον Ισραήλ εν τω καιρώ εκείνω" (ΚΡΙΤΑΙ Δ: 4) Αποκαλείται επιπλέον μητέρα του Ισραήλ: "εξέλιπον δυνατοί εν Ισραήλ, εξέλιπον, έως ού ανέστη Δεββώρα, έως ου ανέστη μήτηρ εν Ισραήλ" (ΚΡΙΤΑΙ Ε: 7). Υπάρχουν κι άλλες προφήτιδες όπως η Μαριάμ (ΕΞΟΔΟΣ ΙΕ: 20) ή η Ολδά (Δ΄ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΚΒ: Αυτά όμως προφανώς κάποιοι δεν τα έχουν προσέξει. Όπως μάλλον δεν έχουν προσέξει και άλλα πράγματα, αφού παραθέτουν το χωρίο του Παύλου «"Ως εν πάσαις ταις εκκλησίαις των αγίων, αι γυναίκες υμών εν ταις εκκλησίαις σιγάτωσαν· ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν. Αλλ' υποτάσσεσθαι, καθώς και ο νόμος λέγει. Ει δε τι μαθείν θέλουσιν, εν οίκω τους ιδίους άνδρας επερωτάτωσαν· αισχρόν γάρ εστι γυναιξίν εν εκκλησία λαλείν." Εδώ ο Παύλος απαγορεύει στις γυναίκες το «λαλείν» μέσα στις συναθροίσεις των πιστών (Α Προς Κορινθίους 14/ιδ 34-35), μιλάει για το δημόσιο ιερατικό κήρυγμα αλλά και τις συζητήσεις κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας. Κάποιος το ερμηνεύει ως εξής:
«Συνεννοηθήκαμε; οι γυναίκες απαγορεύεται να μιλάνε σε δημόσιο χώρο». Σύμφωνα με ποια λογική η εκκλησία αποτελεί τον μόνο δημόσιο χώρο; Και πώς εξηγεί ο φίλος μας ότι επιτρεπόταν οι γυναίκες να προφητεύουν ή να προσεύχονται δυνατά μέσα στην εκκλησία, όπως λέει και πάλι ο Παύλος, αν δεχτεί ότι τους απαγορευόταν να μιλούν εκεί μέσα;
Επίσης ο Παύλος, απαγορεύοντας στις γυναίκες το «διδάσκειν» (Α Προς Τιμόθεον 2/β 12), απαγορεύει σε αυτές να γίνονται ιερείς - αφού το πρότυπο του ιερέα είναι ο Χριστός που είναι άντρας - και να κηρύττουν μέσα στο ναό. Έξω από τις λατρευτικές συγκεντρώσεις των πιστών, στα αποστολικά χρόνια πολλές γυναίκες διέπρεψαν διδάσκοντας το Ευαγγέλιο σε άνδρες και γυναίκες ως απόστολοι ή διάκονοι. Π.χ. η αγία Φοίβη ήταν διάκονος της Εκκλησίας των Κεγχρέων (Προς Ρωμαίους 16/ιστ 1-2). Η αγία Πρισκίλλα αποκαλείται ...συνεργός του Παύλου (Προς Ρωμαίους 16/ιστ 3-4). Μάλιστα εκείνη μαζί με το σύζυγό της τον Ακύλα δίδαξε τον απόστολο Απολλώ (Πράξεις 18/ιη 24-26). Η αγία Ιουνία ήταν επίσημη «εν τοίς αποστόλοις» (Προς Ρωμαίους 16/ιστ 7). Άλλες απόστολοι ήταν η Τρύφαινα, η Τρυφώσα, η Περσίς και η Ιουλία (Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 12,15). Τι παράξενο, που οι περισσότερες από αυτές τις παραπομπές που αφορούν γυναίκες που διδάσκουν είναι σε κείμενα του «μισογύνη» Παύλου...
Μερικοί αναφέρουν και χωρία αναφορικά με την "υποταγή" της γυναίκας, λες και υποταγή σημαίνει τυφλή υπακοή. Και πάλι όμως ο ίδιος ο απόστολος Παύλος λέει στους χριστιανούς ότι πρέπει να είναι «υποτασσόμενοι αλλήλοις εν φόβω Χριστού.» (Πρός Εφεσίους 5/ε 21). Δηλαδή όχι μόνο οι γυναίκες οφείλουν υποταγή στους άνδρες, αλλά και οι άνδρες στις γυναίκες! Και πάλι κατά τον «μισογύνη» Παύλο, η γυναίκα είναι ο ιδιοκτήτης του σώματος του άντρα της: «Η γυνή τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ' ο ανήρ΄ ομοίως δέ καί ο ανήρ τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ' η γυνή.» (Α Προς Κορινθίους 7/ζ 4) Γράφει ακόμα ο Παύλος: «Τα τέκνα υπακούετε τοίς γονεύσι κατά πάντα΄ τούτο γάρ εστιν ευάρεστον τώ Κυρίω» (Προς Κολασσαείς 3/γ 20). Άρα τα παιδιά πρέπει να υπακούουν τόσο στη γυναίκα-μητέρα όσο και στον πατέρα. Παράλληλα από τον άντρα ζητείται να θυσιάζεται για τη γυναίκα του όπως ο Χριστός θυσιάστηκε για την Εκκλησία (κι αυτό συνήθως δεν αναφέρεται, αλλά παραθέτονται τα εδάφια μισά). Παρατίθεται επίσης το A΄ Προς Tιμόθεο 2 (8-9): "Bούλομαι ουν προσεύχεσθαι ... τας γυναίκας εν καταστολή κοσμίω, μετά αιδούς και σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, μη εν πλέγμασιν ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί." Φαίνεται θεωρεί εσφαλμένα ότι εδώ καταδικάζεται ο γυναικείος καλλωπισμός. Όμως το εδάφιο μιλάει συγκεκριμένα για την προσευχή (βλ. στίχους 1-3, 8 ) και είναι πολύ λογικά αυτά που λέει. Είναι άπρεπο μια γυναίκα για προσεύχεται επιδεικνύοντας τα πλούτη και τα κάλλη της. Τελικά κάτι τέτοιο δεν είναι καν αληθινή προσευχή, είναι επίδειξη και φιγούρα.
Υπάρχει επίσης μια φράση-κλειδί μέσα σε αυτά τα εδάφια: Προς Tίτο 2 (4-5): "Ίνα σωφρονίζουσι τας νέας φιλάνδρους είναι, φιλοτέκνους, σώφρονας, αγνάς, οικουρούς, αγαθάς, υποτασσομένας τοις ιδίοις ανδράσιν, ίνα μη ο λόγος του Θεού βλασφημήται." Εκτός που είναι ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ για ένα σπιτικό το να μην αγαπάει η γυναίκα τον άντρα και τα παιδιά της, να μην είναι καλή και να μην φροντίζει το σπίτι της, όπως ζητάει ο απόστολος, το «ίνα μη ο λόγος του Θεού βλασφημείται» φανερώνει ότι οι ειδωλολάτρες - που ήταν μαθημένοι να έχουν τη γυναίκα δούλα τους και τα περί ισότητας απέναντι στο Θεό τους φαίνονταν ανήκουστα - θεωρούσαν ότι η χριστιανική διδασκαλία ξεσηκώνει τις γυναίκες και τις κάνει να παραμελούν τη φροντίδα τους για την οικογένεια, οπότε δεν έπρεπε να βρίσκουν λαβές που να τους επιβεβαιώνουν σε αυτές τους τις απόψεις.
Ώστε όταν τα εδάφια αυτά «μελετηθούν προσεκτικά» όπως συνιστούν αυτοί που τα παρερμηνεύουν, οδηγούν σε συμπεράσματα τελείως διαφορετικά από τα δικά τους, γι' αυτό προφανώς «η επίσημη "εκκλησία" που είναι "αρμόδια" για την ορθή "ερμηνεία" των Γραφών ΔΕΝ τα αποκηρύττει και τα θεωρεί "επίσημα" κείμενα της "θεωρίας"», μια και έχουν άμεση σχέση «με τη δογματική και το σωτηριολογικό της σχέδιο». Τέλος αυτοί που πρόκειται να τα «μελετήσουν προσεκτικά» είτε είναι γυναίκες είτε όχι, είναι καλό να τα δουν ΟΛΟΚΛΗΡΑ και όχι πετσοκομμένα, όπως τα παραθέτουν ορισμένοι. Και να έχουν και τις στοιχειώδεις γνώσεις περί της κοινωνικής κατάστασης της γυναίκας εκείνη την εποχή, ώστε να μπορούν να κατανοήσουν την τεράστια διαφορά που έχει το «εποίησεν ο Θεός άνθρωπον, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» από τη χαριτωμένη ιστοριούλα με τον Δία που έστειλε τη γυναίκα ως δώρο στον ΑΝΘΡΩΠΟ (άντρα) για να τον καταστρέψει μέσω αυτής.

Δεν είναι καταπίεση να συνιστάται στην γυναίκα που παντρεύτηκε να αγαπάει τον άντρα και τα παιδιά της, να είναι μυαλωμένη, αγνή, καλή, και νοικοκυρά... Όταν μάλιστα η αντίστοιχη παραγγελία στον άντρα της είναι να της είναι πιστός, να θυσιάζεται για εκείνη, να μην την πικραίνει και να την αγαπά περισσότερο κι από τον εαυτό του. Μάλιστα έχω την εντύπωση ότι ο καθένας - κι ένας παγανιστής... - θα προτιμούσε να ζήσει με κάποια που θα έχει τέτοια γνωρίσματα, παρά με κάποια που δεν θα αγαπούσε αυτόν και τα παιδιά τους, θα ήταν ανόητη, πονηρή, κακιά, και θ' άφηνε να βασιλεύει στο σπίτι τους ακαταστασία και βρώμα.
Μπορείς πιστεύω να βρεις καταπίεση εκεί που υπήρχαν άρχοντες με έργο τους την εποπτεία των ηθών των γυναικών. Μπορείς επίσης να βρεις καταπίεση στην ακόλουθη δήλωση: «Έχουμε τις παλλακίδες για την απόλαυση και τις συζύγους για να μας δίνουν νόμιμα τέκνα και να είναι πιστοί φύλακες του οίκου».

Ακόμα χειρότερα: Στην αρχαία Αθήνα, κορίτσια που είχαν προγαμιαίες σχέσεις μπορούσε ο πατέρας τους να τα πουλήσει στο σκλαβοπάζαρο (Πλούταρχου, Σόλων 23, 2). Ο Αισχίνης αναφέρει την αφαίρεση ορισμένων δικαιωμάτων (Αισχ. I, 183): Τα κορίτσια αυτά δεν έπρεπε να φορούν κανένα στολίδι κι ούτε να επισκέπτονται κανένα ιερό. Αν παρέβαιναν αυτές τις απαγορεύσεις, τότε ο καθένας μπορούσε να τα δείρει και να τα κακοποιήσει, με τον περιορισμό να μην τα τραυματίσει και να μην τα σκοτώσει. (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 59). Ο Αισχίνης μάς παραθέτει τα ήθη των Αρχαίων Αθηναίων πατεράδων: «Όταν κάποιος πολίτης ανακάλυψεν ότι η κόρη του είχε διαφθαρή και δεν εφύλαξε καλώς την αρετήν της μέχρι της ημέρας του γάμου της, την έκλεισε μέσα σ' ένα έρημο σπίτι του οποίου έκτισε όλα τα ανοίγματα, μαζί με ένα άλογο, που προδήλως επρόκειτο να την σκοτώση φυλακισμένο μαζί της. Ο τόπος αυτού του σπιτιού σώζεται ακόμη, μέσα εις την πόλιν σας, και καλείται και σήμερα "Τόπος του κοριτσιού και του αλόγου"» (Αισχίνη, Κατά Τιμάρχου, 182). Ο Δημοσθένης στον Κατά Νεαίρας λόγο του (Λόγος 49, 122. Οratοτes Attici, έκδ.1850, σ. 931) λέγει: «Τας μεν γαρ εταίρας ηδονής ένεκεν έχομεν, τας δε παλλακάς της καθ' ημέραν θεραπείας του σώματος, τας δε γυναίκας του παιδοποιείσθαι γνησίως και των ένδον φύλακα πιστήν έχειν». Δηλαδή: «Τις μέν εταίρες τις έχουμε για ηδονή, τις παλλακίδες για να εξυπηρετούν το σώμα μας καθημερινά, τις δε συζύγους για να τεκνοποιούν γνήσιους απογόνους και να είναι πιστοί φύλακες των σπιτιών μας». Τρία είδη γυναικών που δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν από το να υπηρετούν τον άντρα...
Κι όσο για το πώς διδάσκονταν οι αρχαίοι ν' αντιμετωπίζουν τη γυναίκα, στα Εργα και Ημέρες του Ησίοδου, (στίχος 51 κ.ε.) ο Δίας διατάζει τον Ήφαιστο να πλάσει τη γυναίκα για τιμωρία των ανδρών. Στο ίδιο έργο, στίχος 375, διαβάζουμε : «όποιος γυναίκα εμπιστεύεται, απατεώνα εμπιστεύεται». Στη Θεογονία, στίχος 600 κ.ε., διαβάζουμε: «Έτσι ο Δίας που βροντάει ψηλά, έβαλε, ανάμεσα στους άντρες, για το κακό τους, τις γυναίκες, συντρόφισσες συμφοράς και αντί για καλό τους πόρισε κακό».
Να αναφέρω και τον Παλλαδά - που ήταν και αντιχριστιανός:
«Οργή του Δία η Γυναίκα, δώρο αντί για τη φωτιά/ άχαρο αντίδοτο που σβήνει κάθε φλόγα./ Τον άντρα μαραζώνει καθώς τον σιγοψήνει στις φροντίδες/ και πριν την ώρα τους γεράματα φέρνει στη νιότη» (ΠΑ, IX, 165).
«Κακή και σφαλερή έδειξε ο Όμηρος κάθε γυναίκα/ πόρνη ή φρόνιμη, κι οι δυο καταστροφή» (ΠΑ, IX, 166).
«Απ' τη γυναίκα τίποτα χειρότερο, κι απ' την καλή» (ΠΑ, XI, 286).
«Κάθε γυναίκα είναι χολή? δυο στιγμές καλές χαρίζει:/τη μια στον νυφικό θάλαμο, και την άλλη στον θάνατό της» (ΠΑ, XI 381). Λέει και ο Στράτωνας (Π.Α., XII, 245, μετάφραση Γ. Ιωάννου): «Το άλογο το ζώο ξέρει / να σμίγει μόνο με το θηλυκό του / Όμως εμείς οι λογικοί έχουμε τούτο ακόμα? / βρήκαμε τη δουλειά την απο πίσω. / Κι αυτοί που περιορισμένοι είναι στις γυναίκες / σε τίποτε δε διαφέρουν των αλόγων ζώων». Με κάτι τέτοιες απόψεις δεν είναι παράξενο που ο Πλούταρχος στον Ερωτικό προσπαθεί να πείσει τους συγχρόνους του παγανιστές ότι και οι γυναίκες αξίζουν να τις ερωτεύονται...
Πάμε και στα άλλα δικαιώματα που είχαν οι γυναίκες στον παγανιστικό κόσμο: «Αν ο άνδρας ήθελε να διαλύσει το γάμο, έπρεπε απλώς να το ζητήσει μπροστά σε δύο μάρτυρες (Λυσ., 14, 28)» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 55). Κάτι σαν ισλαμικό διαζύγιο, δηλαδή. «Αν η γυναίκα ήθελε το διαζύγιο, αυτή μπορούσε να το καταγγείλει στον άρχοντα» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 55) Για να βρεθεί στην ίδια θέση με τη γυναίκα του Αλκιβιάδη, που πήγε στον άρχοντα καταθέτοντας αίτηση διαζυγίου - «Επειδή ο Αλκιβιάδης εξακολουθούσε να αδιαφορή και να ακολασταίνη» - ο άντρας της πήγε κι αυτός στον άρχοντα, «την άρπαξε και απήλθε μεταφέροντας αυτήν δια μέσου της αγορά εις την οικίαν του, χωρίς να τολμήσει να εναντιωθή ή να την πάρη κανείς από τα χέρια (...)». Η πράξη του αυτή «δεν εθεωρήθη ούτε παράνομος ούτε απάνθρωπος. Φαίνεται μάλιστα ότι ο νόμος δια τούτο απαιτούσε να παρουσιάζεται η χωριζομένη γυναίκα αυτοπροσώπως στον άρχοντα, για να παρέχεται στον άνδρα η ευκαιρία να συμβιβάζεται και να την παίρνει πάλι». Δηλαδή ήταν μια παρωδία δυνατότητας αίτησης διαζυγίου. Αυτά αναφέρει ο Πλούταρχος (Αλκιβιάδης, 8).
Η προίκα ήταν ένα είδος εγγύησης, ώστε να μην προχωρήσει ο άντρας σε διαζύγιο χάνοντας έτσι την προίκα της γυναίκας του, αλλά και να διαθέτει η γυναίκα πόρους για να ζήσει, εάν τη χώριζε ο σύζυγός της. Όμως, σε καμμιά περίπτωση η διαζευγμένη δεν αποκτούσε το δικαίωμα, μετά το διαζύγιο, να διαχειρίζεται όπως θέλει την προίκα-περιουσία της: «Κατά το διαζύγιο ή τη χηρεία έπρεπε να παραδοθεί η προίκα σε κείνον, ο οποίος θα φρόντιζε στο εξής τη γυναίκα. Κι αυτός ήταν ή η πατρική οικογένεια ή τα ίδια τα παιδιά της» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 57). «Η προίκα της γυναίκας ανήκε ολοκληρωτικά στο σύζυγο, ο οποίος ασκούσε στην πορικώαπεριουσία όχι απλώς τα δικαιώματα διαχειριστή αλλά τα δικαιώματα ιδιοκτήτη. Όλα όσα τύχαινε να αποκτήσει η γυναίκα κατά το διάστημα του γάμου της, πήγαιναν στα χέρια του συζύγου» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 142). Επιπλέον, «Εάν ο σύζυγος καταδαπανούσε την περιουσία, είτε από φταίξιμο είτε όχι, η σύζυγος παρέμενε άπορη, σε περίπτωση που δεν την έπαιρναν μαζί τους οι συγγενείς της (Ισ., 8, 35)» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 58).

Κατά τα άλλα νεοπαγανιστές και αντιχριστιανοί ψάχνουν στην Π.Δ. και την Κ.Δ. να ανακαλύψουν «καταπίεση της γυναίκας». Και, καθώς δεν βρίσκουν τίποτα που να αντέχει σε κριτική, επιμένουν θλιβερά στο χωρίο του Παύλου και το γράφουν με κεφαλαία γράμματα: «ΙΝΑ ΣΩΦΡΟΝΙΖΟΥΣΙ τας νέας φιλάνδρους είναι, φιλοτέκνους, σώφρονας, αγνάς, ΟΙΚΟΥΡΟΥΣ, αγαθάς, ΥΠΟΤΑΣΣΟΜΕΝΑΣ ΤΟΙΣ ΙΔΙΟΙΣ ΑΝΔΡΑΣΙ, ίνα μη Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΕΙΤΑΙ..."
Να ξαναπώ λοιπόν κι εγώ: «υποτασσομένας τοις ιδίοις ανδράσι, ίνα μη ο λόγος του Θεού βλασφημείται». Αφού η αντίληψη περί της ευπρεπούς γυναίκας ανάμεσα στους ειδωλολάτρες ήταν αυτή που καταγράφει ο Πλούταρχος: «υποτάττουσαι μεν γαρ εαυτάς τοις ανδράσιν επαινούνται, κρατείν δε βουλόμεναι μάλλον των κρατουμένων ασχημονούσι» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 33 (142e)), δηλαδή «Αν υποτάσσονται στους άντρες, επαινούνται, αν θέλουν να έχουν την εξουσία, είναι πιο αξιολύπητες απ' αυτούς που εξουσιάζουν».

Διακρίνω μία συμβολική περιφρόνηση προς την γυναίκα στην μυθοπλασία - την οποία από ότι φαίνεται παίρνεις στα σοβαρά - ότι η γυναίκα απατήθηκε πρώτη από τον διάβολο. Διακρίνω, σε αυτό το κείμενο που παρουσιάζεις περίπου ως φεμινιστικό μανιφέστο, ένα στερεότυπο που θέλει την γυναίκα δεκτική στην αμαρτία, και κάπως ελαφρόμυαλη.

«Διακρίνεις» ή νομίζεις ότι είναι έτσι; Οι δύο άνθρωποι ήταν το ίδιο δεκτικοί στην αρετή και την κακία. Με τη διαφορά ότι ο άντρας πλάστηκε για να φέρει σε πέρας τη θέωση της κτίσης, ενώ η γυναίκα για να είναι η ΒΟΗΘΟΣ του στο έργο αυτό. Εάν η βοηθός έβγαινε από τη μέση, ο Αδάμ θα έπεφτε πολύ εύκολα κι αυτός - όπως έπεσε και η Εύα - ενώ αν έπεφτε πρώτος αυτός, η Εύα θα τον βοηθούσε και ίσως η κατάσταση να διορθωνόταν πριν φτάσει στο απροχώρητο, όπως και έφτασε. Γνωρίζοντας ο διάβολος ότι η Εύα ήταν βοηθός φρόντισε να εξουδετερώσει αυτήν πρώτη, για να είναι το έργο του ευκολότερο και να παρασύρει για τα καλά τους ανθρώπους. Τα υπόλοιπα είναι υποθέσεις ανθρώπων που δεν γνωρίζουν θεολογία.
Αν ήθελα πάντως να παραθέσω φεμινιστικό μανιφέστο, θα έβαζα ένα κείμενο σαν αυτό: «Για ποιο λόγο τιμωρούν τη γυναίκα ενώ συγχωρούν τον άνδρα; Και η μεν γυναίκα όταν προσβάλει την κοίτη του άντρα διαπράττει μοιχεία, και ο νόμος την τιμωρεί με βαριές ποινές γι' αυτό, ενώ ο άντρας, όταν πορνεύει με άλλες γυναίκες, γιατί να μένει ατιμώρητος; Αυτή τη νομοθεσία δεν την δέχομαι και τη συνήθεια αυτήν την καταδικάζω. Άντρες ήταν εκείνοι οι οποίοι έκαναν τους νόμους, και γι' αυτό η νομοθεσία στρέφεται κατά των γυναικών (...).Ένας είναι ο δημιουργός του άντρα και της γυναίκας και από μία σάρκα είναι και οι δύο. Προέρχονται από μία εικόνα και υπάρχει γι' αυτούς ένας νόμος, ένας θάνατος και μία ανάσταση. (....) Πώς βγάζεις διαφορετικούς νόμους για σώμα όμοιο και ισάξιο;» (Άγιος Γρηγόριος ο Νανζιανζηνός Λόγος ΛΖ', 6 (PG 36, 289A) και «όμοιες είναι όλες οι ψυχές και των ανδρών και των γυναικών? μόνο τα μέλη του σώματος είναι διαφορετικά» (Κύριλλος Ιεροσολύμων Κατηχήσεις, 20). Ή κάτι σαν αυτό: «Και η γυναίκα έχει το «κατ' εικόνα Θεού» και ο άνδρας. Διότι είναι πλασμένες όμοιες οι φύσεις τους, και ίσες οι πράξεις τους και ίσες οι αμοιβές και ίση η τιμωρία τους.(..) Ξεπερνάει πολύ τον άντρα η γυναικεία φύση ως προς το καλό και την καρτερία» Άγιου Γρηγόριου Νύσσης, (PG 30, 33C).

Μήπως λοιπόν, μερικές δεκάδες αιώνες μετά, ήρθε η ώρα να δώσετε στις γυναίκες ισότιμη πρόσβαση στην ιεραρχία, και να άρετε το μεσαιωνικό καθεστώς του αγίου όρους; Δικαστή και βασίλισσα την είχαν - εσείς τι πρόβλημα έχετε με μία επισκέπτρια σε ένα μοναστήρι;

Οι γυναίκες δεν γίνονται ιερείς γιατί το πρότυπο ιερέα, ο Ιησούς Χριστός, ήρθε στον κόσμο ως άντρας. Αν ήταν γυναίκα τότε ΜΟΝΟ οι γυναίκες θα γίνονταν ιερείς. Από την άλλη, η χριστιανική ιεραρχία έχει έννοια διακονική και όχι εξουσιαστική, και την πνευματική ιερωσύνη - η οποία μετράει περισσότερο - μπορούν να την έχουν όλοι, άντρες και γυναίκες.
Το «άβατο» του Αγίου Όρους έχει σχέση με την άσκηση των μοναχών εκεί. Είναι δικαίωμά τους το τι φύλου επισκέπτες θα μπαίνουν στο σπίτι τους - όπως είναι κι εσένα δικαίωμά σου το ποιος θα μπαίνει στο ΔΙΚΟ ΣΟΥ σπίτι. Ενώ δεν είναι δικό μου δικαίωμα να σου επιβάλλω την παρουσία τη δική μου ή άλλων, που δεν θέλεις, μέσα στο σπίτι σου. Επιπλέον το "άβατο" αποκαλείται και "περιβόλι της Παναγίας" και θεωρείται δικό της... Ανήκει δηλ. σε μια γυναίκα.
Παρεπιμπτόντως, πόσες δικαστίνες και βασίλισσες ξέρεις στην αρχαία Ελλάδα; Από περιέργεια...

Μπορεί να μην πετροβολείτε ανθρώπους, αλλά η εργαζόμενη γυναίκα φαίνεται ότι βλασφημεί ακόμα τον λόγο του Θεού ... Κάτι τέτοιο δεν εννοεί και ο σημερινός φονταμενταλιστής και χουντικός αρχιεπίσκοπος λέει ότι η θέση της γυναίκας είναι στο σπίτι;

Γιατί χρησιμοποιείς το «ακόμα», υπήρχαν την εποχή της Π.Δ. και της Κ.Δ. εργαζόμενες γυναίκες με τη σημερινή έννοια για να το ισχυριστεί κανείς αυτό;
Δεν ξέρω τι εννοεί ο αρχιεπίσκοπος. Ξέρω όμως ότι και η δική μου expagan γυναίκα θεωρεί ότι η θέση της είναι στο σπίτι, κοντά στα παιδιά μας και όχι στο γραφείο κάποιου αφεντικού , όπου θα χάνει το χρόνο της προσπαθώντας να αυξήσει τα άδικα κέρδη του με αντάλλαγμα κάτι ψωροψίχουλα. Και τα παιδιά μας την ίδια γνώμη έχουν. Όταν εγώ λείπω από το σπίτι γκρινιάζουν, αλλά τη μαμά τη θέλουν περισσότερο και γι' αυτήν κάνουν χαμό κανονικό.
Και για να μη φανταστείς τη γυναίκα μου κλεισμένη σε κανένα γυναικωνίτη, όπως γινόταν τον καιρό των αρχαίων μας παγανιστών προγόνων, να σου πω ότι όταν δεν δούλευε έξω ήταν πιο δραστήρια κοινωνικά (ασχολείται με εθελοντισμό) και ασχολιόταν με την τέχνη, όπως της αρέσει. Τώρα η δουλειά της τρώει το χρόνο από άλλα πράγματα που θέλει να κάνει.

(Το νοικοκυριό) είναι εργασία επίπονη και περιφρονημένη, πράγμα που οι παραμυθάδες της παλαιάς διαθήκης δεν έχουν καταλάβει. Αλλιώς, θα συνιστούσαν στην γυναίκα να φύγει από το σπίτι το συντομότερο δυνατό, και να πάρει το νεογέννητο κορίτσι μαζί της, για να μην υποστεί τα ίδια.

Κάθε καλό πράγμα είναι συνήθως επίπονο, και μόνο ένας ανόητος περιφρονεί την επιστήμη του να κυβερνάς σωστά ένα σπίτι - κάτι για το οποίο ο Αϊνστάιν ήταν ανίκανος... Οι συγγραφείς της Π.Δ. δεν κάνουν αυτό το λάθος.

Η Αγία Γραφή βρίθει αντιφάσεων και δεν στέκει λογικά. Πώς άλλωστε "χρησιμοποιείς" τη ΛΟΓΙΚΗ για να υποστηρίξεις τα χωρία που υποδεικνύουν "ισότητα" των γυναικών και όχι για εκείνα που υποδεικνύουν "κατωτερότητα";

Με το «υποδεικνύουν» εννοείς ότι ο Θεός χαρακτηρίζει τη γυναίκα ως κατώτερη ή ότι έτσι πίστευε τότε πολύς κόσμος; Γιατί ο Θεός δεν φέρεται σαν να θεωρεί τη γυναίκα κατώτερη - ο Θεός όχι ο Αρταξέρξης, ε; Αν εννοείς ότι στην Π.Δ. φαίνεται ότι πολλοί υποτιμούσαν τη γυναίκα, αυτό είναι ιστορική πραγματικότητα και δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να βγάλουμε τα σχετικά χωρία. Δεν είναι δε καθόλου αντιφατικό, άλλα να συνιστά ο Θεός κι άλλα να κάνουν οι άνθρωποι, ούτε το να αντιμετωπίζουν τη γυναίκα διαφορετικά άνθρωποι που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς, ή ακόμα και ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ πολιτισμό, και όλα αυτά τα διαφορετικά πράγματα να περιγράφονται στο ΙΔΙΟ βιβλίο.